Kilka razy usłyszałam, że główną zaletą moich tekstów (przynajmniej niektórych) jest pokazywanie czegoś, czego jeszcze nie było... choć nie do końca się z tym zgadzam.

Jeśli wierzyć teorii o intertekstualności, to wszystko już było i wszystkie teksty są powiązane ze sobą, co jest większym wyzwaniem dla interpretatora, bo powinien wykryć nie tylko to, co tekst ma w sobie, ale i nawiązania do tego, co było przed nim. Ale pośrednio znaczy też to, że wszystko już zostało napisane, a teraz tylko możemy to rozwinąć, odwrócić, pokazać w innej perspektywie...

No i pewnie poniekąd coś da się napisać "po raz pierwszy" - opisując nowe wynalazki, których dawniej nie było, np. przygody pendrive'a wetkniętego w gniazdo USB...

--
bezczelna i ruda

Wow! To jest pomysł! Taaak... od dzisiaj siadam na tyłku i piszę cykl o pendrivie :D Nawet jak nie zostanie beztsellerem, to przynajmniej nikt mi nie zarzuci wtórności :P

"Nie dano nam wolnej woli, ale dano nam siłę, byśmy mogli o nią walczyć"

:D :D :D

--
bezczelna i ruda

A wiesz? Często się nad tym zastanawiam. I powoli dochodzę do wniosku, że może to nie to, że nigdy człowiek nie posiadał zdolności stworzenia czegoś unikatowego i oryginalnego. Ba! Posiada ja do tej pory. Tylko z biegiem czasu ona się chyba coraz bardziej kurczy, bo po prostu jest już na świecie coraz więcej rzeczy, coraz więcej wytworów ludzkich... Jest coraz trudniej.Al;e jednak wciąż, nielicznym przypadkom się udaje. A reszta? Reszcie pozostaje tylko dawno opowiedziane historie spisać na nowo w taki sposób, żeby wszyscy myśleli, że tego nie znają. :)

"Jest coraz trudniej.Al;e jednak wciąż, nielicznym przypadkom się udaje"

A podaj przykłady tych, którym w OBECNYCH czasach się udaje.

Tak, ale to jest odkrywanie czegoś co już istnieje i nie ma wiele wspólnego z wyobraźnią. To znaczna różnica. Tekst traktuje o granicach wyobraźni, nauka jest raczej wyobraźni przeciwieństwem, tak więc postęp w niej to żaden argument w tym temacie.

Jeśli już mowa o granicach wyobraźni... Czytając "Niekończącą się opowieść" miałam wrażenie, że Ende to człowiek o nieskończonej wyobraźni. W wielu momentach okrzyk "Wow!" sam wyrywał się na usta. w swej powieści alegorycznie przedstawił fakt, że wyobraźnia nie ma granic. (Atreju udaje się w podróż na koniec Fantazji po lekarstwo dla Dziecięcej Cesarzowej, ale po długiej drodze dowiaduje się, że Fantazja nie ma końca)

Swoją drogą - nie wiem co brał Ende, ale ja też chcę :D