Czy ktoś z was kiedykolwiek
zastanawiał się nad tym, że i w fantastyce istnieje, a
przynajmniej powinno, coś takiego jak realizm?

Ja owszem. Postanowiłam się nawet
moimi spostrzeżeniami z wami podzielić.

Przykładowo: czytając o tym, jak to
kamienie fruwają w powietrzu w sposób chaotyczny, bez składu
i bez ładu, mam ochotę stać się częścią owej fantastycznej
rzeczywistości poprzez wyjście z siebie i stanięcie obok. Nawet w
świecie zupełnie wyimaginowanym jakieś prawa nim rządzące muszą
przecież istnieć. Jeśli dana kraina/świat/rzeczywistość/wymiar
znajdują się na poziomie cywilizacyjnym dajmy na to
paraśredniowiecznym lub antycznym, a tubylcy nie znają słowa
fizyka, nie znaczy to, że ona nie istnieje. Fakt, że poziom nauki
nie jest wystarczający do wytłumaczenia, dlaczego rzucony kamień
przemieszcza się po linii prostej, a w efekcie spada na podłoże,
nie oznacza przecież, że tak się nie dzieje. Niechże więc ten
kamień przyciąga, zamiast prawa powszechnego ciążenia,
niewidzialna boska ręka czy inne duchy poległych wojowników,
zamieszkujące podziemne zaświaty, ale niech u licha on w
ostateczności spadnie!

Magia powiecie? A gdzie odpowiednie
zaklęcie i kto je rzucił? Każda magia, nawet najbardziej zmyślona
też musi się swoimi zasadami kierować. W jakiś konkretny,
logiczny sposób musi ona przecież działać. Skoro więc nie
znajduje się w zasięgu wzroku lub określonego w którymś z
opisów polu działania mocy, nie znajduje się wystarczająco
biegły mag czy inna osoba w konkretny sposób obdarzona
zdolnościami, dającymi jej taką możliwość, magia jest żadnym
wytłumaczeniem. Względnie jeśli w opisie świata czy jego historii
nie zostało jasno zaznaczone, że i jak moc magiczna została
rozproszona po całym wszechświecie, nie można wymagać, by
czytelnik zrozumiał, jakim cudem działa ona, ot tak sobie, na
wszystko co się w nim znajduje.

Który z autorów
posługujących się w swojej twórczości takimi - ni
przypiął, ni wypiął – cudami, pomyślał, że owe dzieło
czytają ludzie? Co więcej, czytają je ludzie z tej konkretnej
rzeczywistości, rządzonej przez takie a nie inne prawa. Jak więc
mają oni pojąć coś, co jest ze znanymi mu zasadami sprzeczne,
kiedy w logiczny (słowo warte zapamiętania!) sposób nie
wyjaśnia im się, dlaczego tak się dzieje?

Owszem, zasady owe mogą być inne,
opisujemy przecież, tworząc fantastykę, inne światy i wymiary,
wyssane z naszych prywatnych palców. Niech one jednak będą i
niech się kierują spójnym, konkretnym sposobem działania.

Weźmy inny przykład. Jeden bohater
opowieści walczy z tuzinem, przyzwoicie wyćwiczonych, lepiej od
niego uzbrojonych przeciwników, przy czym wykańcza ich
wszystkich niemal jednocześnie kilkoma machnięciami miecza, jakby
od niechcenia, jego samego natomiast oręż wrogów nie ima się
nawet na tyle, by drasnąć w ramię czy udo. Dodajmy do tego ważny
fakt, taki mianowicie, że ów heros odziany jest w płócienne
spodnie i koszulę, a niedługo wcześniej wyszedł bez szwanku z
potyczki z jeszcze większą liczbą „złych”. Dorzućmy fakt
jeszcze ważniejszy: przeciwnicy są nie kalekimi, nie upośledzonymi
w żaden sposób, przeciętnie inteligentnymi osobnikami. Czy w
takim układzie, istnieje waszym zdaniem możliwość, by pomijając
wszystko inne, nasz wojowniczy bohater wyszedł z tej walki bez
jakichkolwiek jej widocznych śladów?

Kolejny przykład: osobnik zostaje z
jakichś powodów ranny tak ciężko, że (jak często w
dramatyczny sposób opisuje ten fakt autor) ledwie uchodzi z
życiem i trzyma się przy nim jedynie siłą woli. Towarzysze
sprowadzają do konającego maga-medyka czy innego uzdrowiciela, a ów
serwuje mu szybką kurację w postaci silnie magicznego eliksiru,
względnie dotyka dłonią zranione miejsca na ciele. Co dzieje się
wówczas z pacjentem? Logika podpowiada nam, że czuje się
lepiej, gorączka mu spada, a ból ulega zmniejszeniu, rany
zasklepiają się w tydzień, zamiast miesiąc, a jeśli będzie
wypoczywał i ponawiał kurację, do wiosny stanie na nogi. Otóż
nie. Okazuje się, że zdaniem wielu twórców, delikwent
otwiera oczy, patrzy ze zdziwieniem na wybawcę, po czym... wstaje,
otrzepuje się i ogląda znikające właśnie blizny.

Z całego powyższego wywodu nasuwa mi
się jeden tylko wniosek. Autorzy tego typu twórczości, albo
uważają swoich czytelników za skończonych idiotów
(co dobrze o nich nie świadczy, zważając na fakt, że to ci ludzie
właśnie go utrzymują), albo pod maską magii i fantastyki usiłują
ukryć swoją rażącą niewiedzę na temat na przykład tego, ile
waży miecz dwuręczny, na czym polegają morskie pływy lub jakie
rany mogą okazać się śmiertelne. Oczywiście, nie musi tego
wiedzieć, nie każdy zna się na wszystkim, jednak jeśli nie wie
się jak leczyć podagrę, zwyczajnie się o tym nie pisze, lub szuka
wiarygodnego źródła informacji i uzupełnia braki w swojej
wiedzy.