Skąd wzięły się w szeroko pojętej
fantastyce wampiry? Dlaczego piją krew? Od czego to wszystko
właściwie się zaczęło? Skąd cała masa przypisywanych im
najrozmaitszych cech? Takie i podobne pytania zadajemy sobie bardzo
często. Odpowiedz jest bardzo prosta. Wystarczy jedynie prześwietlić
dawne mitologie, kulty i demonologie praktycznie całego świata, a
odpowiedz znajdzie się sama.

W większości kultur, już od
starożytności począwszy istniały mity i legendy o istotach
pijących krew. Odnaleźć takie można niemal w każdym zakontku
świata.
Postanowiłam więc, dla ułatwienia sprawy leniwym,
znane mi istoty mityczne, przystające do obecnej w literaturze
fantastycznej kreacji wampira:

- Adze z mitów
afrykańskich. Wampir - duch, przebywający wśród plemion
zamieszkujących południowo-wschodnią Ghanę i południowe Togo.
Zazwyczaj występuje pod postacią świetlika, złapany jednak
przekształca się w formę humanoidalną. Pije krew, olej palmowy i
mleczko kokosowe. Najczęściej pija krew dzieci.

- Asanbosan
- Baital, Indie. Występują w formie pół ludzi, pół
nietoperzy liczących około 190 cm. wzrostu (znajomo brzmi,
prawda?). Spośród innych istot pijących krew wyróżniają
się słabością do gryzienia swoich ofiar w palce u stóp.

- Baobhan Sith - legendy celtyckie, głównie szkockie.
Istota , ukazująca się pod postacią pięknej młodej kobiety.
Tańczyły one z mężczyznami do momentu aż padali oni ze zmęczenia
i wtedy posilały się ich krwią.

- Brahmaparus z mitów
indyjskich. Wysysał on ludzką krew przez czaszkę, następnie
zjadał mózg ofiary. Po posiłku bezcześcił zwłoki poprzez
wyrwanie wnętrzności i po owinięciu się jelitami ofiary tańczył
rytualny taniec.

- Bruja ( znajoma nazwa?). Według wierzeń
hiszpańskich jest to wiedźma, potrafiąca przybrać formę
zwierzęcia, polująca na dzieci i pożerająca je lub pijąca ich
krew.

- Ch'ing Shih - istota z legend chińskich. Potrafi
zabijać przez wysysanie krwi i trującym oddechem, po czym pożera
swoje ofiary. Jeśli Cj'ing Shih zobaczy na swojej drodze kopczyk
ryżu, czuje nieodparty przymus przeliczenia ziaren. Może być
pokonany zwykłą bronią, nie znosi też promieni słonecznych. W
formie niematerialnej wygląda jak piorun kulisty - ogromna jarząca
się kula.

- Dakini - Indie. Pijące krew diablice z
otoczenia bogini Kali. Były uznawane za oświecone żeńskie istoty
przemierzające przestrzeń i towarzyszące wielkim mistrzom
buddyzmu.

- Dearg-dur -wampiry irlandzkie. Wstający z grobów
"zmarli" żywiący się ludzką krwią. Od innych wampirów
odróżnia je to, że nie mogą zmieniać swojej postaci i
można je unicestwić usypując piramidkę z kamieni na grobie.

-
Estrie - Pochodzący z hebrajskiej mitologii wampir. Przyjmuje zwykle
postać kobiety, choć posiada zdolność polimorfii, może więc
wyglądać jak zechce. Nocą podróżuje pod postacią
latającego demona. Żywi się świeżą krwią, najchętniej
dziecięcą. Zazwyczaj staje się nim człowiek, który nie
został pogrzebany w odpowiedni sposób. Unieszkodliwić ją
można wkładając ziemię do ust, gdy spoczywa w grobie.

-
Eretica - Pochodzący z Rosji gatunek wampira, kobieta, która
zaprzedała duszę diabłu. Zazwyczaj przedstawiano ją jako staruchę
w łachmanach. Każdy kto spojrzy w jej oczy jest skazany na długą,
bolesną śmierć. Odprawiają one w nocy sabaty, sypiają w trumnach
ludzi, którzy za życia byli bezbożni. Są aktywnie jedynie
wiosną i jesienią, polują wtedy na swe ofiary, z których
wypijają krew. Mogą zostać zabite poprzez przebicie kołkiem bądź
spalenie.

- Jarakara - Brazylia. Ukazują się jako węże,
wysysając krew ze śpiących kobiet oraz mleko karmiącym matkom.

- Krwiopijec - Bułgaria. Różni się od innych tym,
iż posiada tylko jedno nozdrze. Można go unieszkodliwić sadząc
krzaki dzikiej róży wokół jego grobu. Jednym ze
sposobów zniszczenia Krwiopijca jest zmuszenie go przez
czarownika by wszedł do butelki, którą później
trzeba wrzucić do ognia.

- Lamia - Antyczna Grecja i Rzym.
Wampiry żeńskie przybierające pół-ludzkie, pół-zwierzęce
formy. Oprócz wysysania krwi zjadają ciała ofiar.

-
Langsuir - Malezja. Niezwykle piękna kobieta, która potrafi
latać i przesiaduje na drzewach. Charakterystycznymi cechami są:
długa, zielona suknia, ogromne paznokcie, hebanowy warkocz,
skrywający żarłoczne usta na karku, którymi wysysa krew z
dzieci.

- Maha Sohom - Cejlon. Żarłoczne stworzenie,
czające się na rozdrożach. Żywi się krwią napotkanych słoni.

- mK'a-'gro-ma - Tybet. Odpowiednik indyjskich Dakinii.

-
Mulo (Vlokoslak) - Serbia. Zwykle pojawiają się pod postacią
humanoidalną w bieli. Są aktywne zarówno w dzień, jak i w
nocy oraz mogą przybierać kształt konia lub owcy. Oprócz
picia krwi zjadają ciała swoich ofiar.

- Rakshasa - Indie.
Rakshasa jest potężnym wampirem, który zwykle występuje w
ludzkiej formie z niektórymi atrybutami zwierzęcymi (np. kły,
pazury, oczy węża), lub odwrotnie: w formie zwierzęcej z
atrybutami ludzkimi (np. ręce). Bardzo często przybierają postać
tygrysa. W każdej formie są bardzo niebezpiecznymi czarownikami.
Można je zniszczyć ogniem, światłem słonecznym lub za pomocą
egzorcyzmów.

Najbardziej jednak rozpowszechniona jest
wersja z naszych rodzimych wierzeń słowiańskich. Tym samym
najbardziej prawdopodobne wydaje się, że to właśnie na niej
wzorowane są fantastyczne wampiry.

Słowiański wąpierz to
zmarły żywiący się krwią żywych istot w tym ludzką. Mówiąc
dokładniej jest to ciało ożywione przez demona. Nienawidzi światła
słonecznego i dnia, ponieważ słońce jest dla niego mordercze.
Noce spędza w grobie lub w lochach, noce schodzą mu na polowaniach.
Wbrew potocznym opiniom jego jednorazowe ukąszenie nie zaraża
ukąszonego wampiryzmem - inaczej szybko cała ludzkość
przekształciłaby się w wampiry. Wysają krew ze śpiących ludzi,
którzy nawet nie są tego świadomi. Objawami działania
wampira jest tylko coraz większe osłabienie, bladość i pot na
czole po obudzeniu, oraz koszmarne sny i stałe uczucie wielkiego
zmęczenia. Wampiry nie lubią czosnku i cebuli, stąd dobrze jest
mieć w domu nieco tych warzyw. Wskazane jest ich spożywanie.
Wampira można też skutecznie odstraszyć wbijając nóż w
jego cień. Demony te mogą przybierać też postać nietoperzy.
Wampiry w swym demonim wcieleniu są wrażliwe na srebro, które
je odstrasza, ale nie unicestwia. Można natomiast unicestwić ciało,
w którym przebywa demon, przebijając spoczywające w grobie
zwłoki drewnianym (najlepiej osikowy) kołkiem. Wskazane też jest
odcięcie delikwentowi głowy i włożenie jej między nogi.