Kosmologia słowiańska (opis na podstawie rekonstrukcji mitu o stworzeniu świata Artura Kowalika)

Na początku było jedynie bezkresne morze i światło, a nad otchłanią pod postacią łabędzia krążył Świętowid. Cierpiał w powodu samotności, więc gdy ujrzał na wodzie swój cień, oddzielił go od siebie i stworzył z niego dwóch kolejnych bogów - Swaroga (Peruna), który zamieszkał na wodzie, i Welesa, który osiadł w głębinach. Nurkował w wodzie tak długo, póki nie poczuł się tym znudzony, a wtedy wyłowił garść piachu, którą wraz z bratem przemienili w ląd (by stało się to możliwe, musieli współpracować, żaden nie dałby rady samodzielnie). Weles skrył część piasku w ustach, a gdy - uderzony przez Swaroga - wypluł go, drobiny urosły, przemieniając się w góry; Swaróg tymczasem natomiast rozrzucał ziarna po powierzchni wody. Tam, gdzie upadły, pojawił się ląd. Był on jednak niewielki i Weles nie chciał dzielić się nim z bratem, wziął więc śpiącego na ręce, by wrzucić go do wody. Wtedy jednak ląd zaczął się rozrastać tak szybko, że nie sposób było osiągnąć jego brzegu. Gdy Swaróg się zbudził, przestraszył się, że ląd rozszerza się zbyt mocno i postanowił temu zaradzić. Stworzył pszczołę, którą wysłał na zwiady. Ta przyniosła wieść, że trzeba oznaczyć kijem cztery strony świata, to ląd przestanie się rozszerzać. Swaróg ukręcił kij z fal morskich i wyznaczył nim cztery kierunki, nadając jednocześnie światu kształt, który ma on do dziś. Mimo tego, kłótnie między braćmi wciąż trwały, więc Świętowid wezwał ich do siebie, by podzielić świat pomiędzy nich. Swaróg miał odtąd panować nad ziemią (Jawią), a Weles władać miał nad Nawią - krainą zmarłych. (Według innej z wersji mitu, bracia sami podzielili się władzą.)