- 9 odpowiedzi
- 272 odsłony
- Starsze ankiety
Kwaidan. Opowieści niesamowite (Lafcadio Hearn)
czw., 08/10/2009 - 14:03 | 
Vivaldi
Lubicie japońskie horrory? Długowłose czarne dziewczęcia wychodzące z telewizorów? Ubranych w żółte płaszczyki topielców szukających ciepła matczynych rąk? Nawiedzone domy? Demony, mściwe duchy, upiorne narzeczone i żądne krwi duchy? Jeśli tak, to "Kwaidan. Opowieści niesamowite" jest książka zdecydowanie dla was.
Autorem zbioru japońskich opowieści o duchach jest Lafcadio Hearn (czy też Koizumi Yakumo), gaijin irlandzkiego pochodzenia, który mimo dość średniej (by nie rzec - słabej) znajomości języka japońskiego, postanowił spisać historie opowiadane przez starszyznę. Historie niekiedy straszne, a niekiedy niesamowite, czasem przerażające a czasem dramatyczne. Efektem tego jest zbiór siedemnastu opowiadań zakorzenionych w folklorze, wzbogaconych o tzw. "Studia o owadach" (dotyczące mrówek, motyli i komarów).
Z góry trzeba uprzedzić, że teksty zaprezentowane w zbiorze nie są przeznaczone dla każdego. W przeciwieństwie do horroru europejskiego, groza nie jest budowana za pomocą gore czy szybkiej akcji. Historie przedstawione w "Kwaidan" charakteryzują się raczej powolnym tempem akcji, głębokim zakorzenieniem w tradycji buddyjskiej i grozą - że tak się wyrażę - filozoficzną. Jest to z jednej strony zaleta, z drugiej - pewna wada. Nie ulega bowiem wątpliwości, że opowiadania - choć przepełnione klimatem i nieuchwytną, niesamowitą atmosferą - nie są w stanie przestraszyć. I to nie tylko zaprawionego w bojach miłośnika horroru, ale i zwykłego czytelnika, co sprowadza "Kwaidan" do pozycji pewnej ciekawostki, interesujących opowieści o duchach, którymi można się raczyć w zimne wieczory, ale przestraszyć się ich nie sposób.
Nie zmienia to jednak faktu, że książka Lafcadio Hearna jest doskonałym źródłem informacji na temat japońskiego folkloru, zawierającą najczęściej powtarzające się motywy "opowieści niesamowitych". Dla fanów egzotyki i horroru pozycja obowiązkowa. Dla reszty - interesująca ciekawostka.
Wydawnictwo: Diamond Books
Wydanie polskie: 11/2008
Tytuł oryginalny: Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things
Rok wydania oryginału: 1903
Liczba stron: 176
"Historie przedstawione w
Lorelay, czw., 08/10/2009 - 19:19"Historie przedstawione w "Kwaidan" charakteryzują się raczej powolnym tempem akcji, głębokim zakorzenieniem w tradycji buddyjskiej i grozą - że tak się wyrażę - filozoficzną. Jest to z jednej strony zaleta, z drugiej - pewna wada. Nie ulega bowiem wątpliwości, że opowiadania - choć przepełnione klimatem i nieuchwytną, niesamowitą atmosferą - nie są w stanie przestraszyć. I to nie tylko zaprawionego w bojach miłośnika horroru, ale i zwykłego czytelnika, co sprowadza "Kwaidan" do pozycji pewnej ciekawostki, interesujących opowieści o duchach, którymi można się raczyć w zimne wieczory, ale przestraszyć się ich nie sposób. "
A ja bym tego za wadę nie uznała :) Jak dla mnie wynika, że pozycja jest niezwykle interesująca i z pewnością zrobię wszystko, by ją przeczytać.
Recenzja króciutka, ale jak najbardziej pozytywnie ją odbieram - bez zbędnego przegadania, treściwa i na temat. Podziałała na mnie, mówiąc krótko. Muszę też zaznaczyć, że ku własnemu zdziwieniu, nie znalazłam ani jednego błędu czy poważniejszego zgrzytu. Brawo! Chyba, że tak nieuważnie czytałam...