Cassandra Clare - Miasto Kości

Według opisu na tylnej stronie okładki, książka ta ma stanowić poważną konkurencję dla "Zmierzchu". Mimo że wampiry i wilkołaki nie są tu głównymi bohaterami, można w obu książkach znaleźć wiele podobieństw. Po pierwsze, główną bohaterką jest z pozoru zwyczajna, przeciętna dziewczyna, również (jak Bella) wychowująca się w niepełnej rodzinie. Po drugie, znajdzie się i odpowiednik Edwarda - przystojny do bólu chłopak, obdarzony nadprzyrodzonymi mocami - Jace. Na tym jednak (na szczęście!) podobieństwa do "Zmierzchu" się kończą. Jeśli miałabym porównywać "Miasto Kości" do jakiejś książki, to przychodzi mi na myśl "Wojna o Dąb" Emmy Bull, lub cokolwiek z repertuaru Neila Gaimana (choć to niestety nie ten poziom). Dlaczego? Otóż "Miasto Kości" to typowe urban fantasy, w którym oprócz świata ludzi, istnieje równolegle świat demonów, wampirów, faerie i potworów, światy te przenikają się wzajemnie, a wszystko to dzieje się w czasach współczesnych.

Fabuła nie jest niestety zbytnio odkrywcza. Młoda dziewczyna, Clary, na dyskotece odkrywa, że widzi więcej niż przeciętny człowiek. Jest świadkiem walki Łowców i wampirów. Jedynym, bo jej przyjaciel nie zauważył zupełnie niczego. Już od początku mamy wartką akcję, która z czasem tylko przyspiesza, a coraz więcej tajemnic się rozwiązuje. Skąd u Clary takie zdolności? Czyżby miała w sobie magiczną krew? Kim był jej ojciec, który zginął, gdy była mała? W dodatku, gdy Clary wraca do domu, okazuje się, że jej matka zniknęła, a w mieszkaniu grasuje potwór... Nocni Łowcy pozwalają jej zamieszkać w swojej siedzibie.

Poza naładowaniem akcją, w książce znajduje się sporo wątków miłosnych i zawikłań rodzinnych. Jeden gej, kobieta kochana przez dwóch mężczyzn, oraz mroczna tajemnica, która dopiero objawia się pod sam koniec książki - więc nie zamierzam jej zdradzać, żeby nie popsuć komuś zabawy. Powiem tylko, że stanie się coś rodem z "Mody na sukces", a gdyby książkę czytały stare babcie, na pewno wzburzały się równie mocno, jak podczas niezliczonych śmierci, zmartwychwstań i romansów Rigde'a czy Brooke.

Wspomnę coś jeszcze o stylu - książka napisana jest lekkostrawnym, młodzieżowym językiem. Dużo w niej humoru, a zgryźliwo-cyniczne wypowiedzi Jace'a na pewno czyta się lepiej, niż słodko-ckliwe słowa Edwarda ze "Zmierzchu".

Komu mogę ją polecić? Fanom Edwarda - na pewno Jace też im się spodoba. Poza tym wielbiciele urban fantasy spędzą przy lekturze kilka miłych chwil, jednak uprzedzam - nie jest to książka ambitna. Ot, kolejne miłe czytadło na jeden-dwa wieczory, kiedy lepszych książek nie ma już pod ręką.