Lubię chodzić do galerii. Oglądanie
dzieł sztuki nastraja mnie refleksyjnie. Tak jak teraz... Ostatnia
Wieczerza...
Wpatruję się w głębokie oczy Jezusa. Tonę w
nich. Nie potrafię określić ich barwy, widzę jednak wyraźnie, że
są zamglone, jakby nieobecne. Czyżby przestraszone? Tak... chyba
tak. On się boi. Więcej! Jest śmiertelnie przerażony! Jakież to
ludzkie... Z drugiej strony cóż w tym dziwnego? Ciekawe,
jakie to uczucie, jeść i pić na własnej stypie. Z pewnością
niezbyt sympatyczne. Sama myśl o tym wywołuje nieprzyjemny dreszcz.
Zawsze chcaiałam wiedzieć, co działo się w jego głowie, gdy tak
ucztował gawędząc z przyjaciółmi, żegnając się z nimi,
na swój, lekko dziwaczny sposób. Kiedy się nad tym
zastanawiam, żal mi go. Ten człowiek musiał mieć zwichrzoną
psychikę... Normalny by tego nie zniósł.

Wciąż zatapiam się w tych
niezwykłych oczach coraz głębiej i głębiej. A może on
rzeczywiście był bogiem? Nie... bogowie się nie boją. Czy bóg
dałby się zabić tak po prostu, w najpodlejszy sposób? To
takie... nie-boskie.
Oczy nieokreślonej barwy wciągają mnie,
jak spirala, jak wir, jak... Już mnie nie ma. Przyglądam mu się
oczyma Jana. Tego siedzącego najbliżej, apostoła o pięknej,
niemal kobiecej twarzy. Patrzę z uwielbieniem i czcią na męskie,
silne dłonie łamiące chleb. Chcę, by mnie dotykały, pieściły.
Nie rozumiem nic, z tego co mówi. Zdrada? Śmierć? Ech...
lepiej mnie pocałuj! Siedzę już w innym miejscy. Patrzę z innej
perspektywy. Oczami Piotra. Co, on u licha...? Słowa przyjaciela nie
mieszczą się w moim prostym, chłopskim rozumie, nie pasują do
racjonalnego spojrzenia na świat. Zwariował!

Znów wszystko się zmienia. Tym
razem nie siedzę przy stole. Stoję niedaleko drzwi. Pocą mi się
dłonie. Chcę stąd wyjść. Natychmiast! Nie... muszę czekać na
właściwy moment. Patrzę na niego, spoglądam z mieszaniną lęku,
wstydu, ale i pogardy. Chce odegrać mesjasza? Proszę bardzo,
załatwię mu to. Przynajmniej kilka groszy wpadnie, a on przestanie
nareszcie się zgrywać. Nawiedzon świr.

Nadal stoję. Znów w galerii,
na marmurowej posadzce. Oglądam obraz mistrza DaVinci.

Paulina Maria "Lorelay" Szymborska–Karcz