"Opętanie" Izabeli Szolc czyli Antychryst wołający o pomstę do piekieł...

„Powieść opowiada o mocy fatum oraz o dorastaniu do akceptacji swego
przeznaczenia w świecie, w którym naprawdę rządzą nadprzyrodzone siły.
O próbach zachowania tożsamości przez jednostkę. Polemizuje z tak
słynnymi dziełami jak «Dziecko Rosemary» Iry Levina, czy filmem «Egzorcysta». Wprowadzono w niej autentyczne opisy przypadków opętania.”

Tak brzmi notka wydawnicza, stojąca wielkimi literami na odwrocie. A wewnątrz?
Otóż moi drodzy, wnętrze głośno woła o pomstę do piekieł.

Zacznijmy może od początku. W ciele pięknej Carol przychodzi na
świat Antychryst. Pewien ksiądz usilnie stara się go unicestwić. Po co?
Najprostszą odpowiedzią na to pytanie wydaje się banalne tłumaczenie
pięciolatka: „Bo tak!”. Z treści książki bowiem jasno wynika, że... dla
samej zasady.

Same postaci miażdżą... trywialnością, bezpłciowością i całkowitym
brakiem charakteru. Szatańska Posłanniczka, starszawy klecha i chłopak
– przyjaciel z dzieciństwa Antychrysta – zakochany w niej z podobnych
przyczyn, jak te dla których Carol należy zniszczyć, niestety nie dają
się polubić. Kto lubi ludzi nijakich? Ja nie bardzo.

Książka nie przeraża, nie straszy i nie wzbudza zgoła żadnych
emocji. Jakby tego było mało, Wielka Pani Córka Diabła przez większość
czasu trwania akcji popełnia nieudane próby samobójcze. Czasem zdarza
się jej także malować paznokcie, brać kąpiel i ożywiać martwe ptaszki.
Jest również postrachem chińskich knajp.

Widać również wyraźnie, że autorka miała problemy z zapełnieniem
narzuconej przez wydawcę liczby stronic – w liczbie zaledwie dwustu. Za
zapchajdziury robią tutaj encykliki papieskie i teksty egzorcyzmów,
naćkane gdziebądź, bez większego składu i ładu. Ot, oby wyszło o kilka
czy kilkanaście stron więcej. Nie one są jednak najgorsze. W trakcie
czytania natrafiamy bowiem na uśmieszek (taki rodem z gadu gadu), a za
nim jeszcze jeden, i jeszcze... i jeszcze, i tak przez calutką
stronicę, gdyby nie liczyć trzech szóstek wciśniętych w prawy dolny
róg. Czym jest owa oszałamiająca innowacja, niestety nie było mi dane
się dowiedzieć. Cóż, być może po prostu nie jestem godna, by pozać
intencje autorki, albo moja ograniczona błyskotliwość stanęła mi na
przeszkodzie do poznania ukrytego przesłania...

Kolejna sprawa to narracja. Określić ją można tylko jednym mianem:
chaos. Cała lektura niezmiennie pozostaje dla mnie Wielkim,
Wszechogarniającym Chaosem. Sceny rwą się, styl przeraża niespójnością,
powoduje wrażenie nie do końca przemyślanego słowotoku, który domagał
się przelania na papier... tylko, że od tego, droga pani Izabelo, są
pamiętniki, blogi internetowe itp. Tam właśnie jest miejsce myśli i
słów, których autor nie umie się powstrzymać od obwieszczenia ich
światu.
Właściwie momentami zastanawiało mnie, czy to co czytam, na pewno jest
powieścią. W niektórych fragmentach bowiem bardziej przypominało mi
reportaż, a raczej relację. Autorka prawdopodobnie na siłę starała się
uprościć swój język i... przekombinowała. Czyżby nie doceniała
czytelników? Czyżby wydawało jej się, że aż tak bardzo nie dorównujemy
jej poziomem, iż trzeba do nas pisać łopatologicznie, bo literackiej
polszczyzny możemy nie pojąć?