Pamiętacie co, zaledwie przed kilkoma dniami, o filmie Thor i marvelowskim Steamgardzie pisał Tyrsson? Ale jak wiadomo - ilu widzów, tyle opinii. Tym razem swoje wrażenia związane z tą samą produkcją opisuje Paulina Maria "Lorelay" Szymborska-Karcz. Czy kobiece oko okazało się bardziej przychylne?

Chociaż bardzo rzadko zdarza mi się wracać do tych samych filmów więcej niż jeden raz, marvelowskiego Thora oglądałam aż dwukrotnie. Bynajmniej nie dlatego, że obraz zrobił na mnie tak ogromne i pozytywne wrażenie, iż nie mogłam oprzeć się pokusie powtórnego spotkania z jego bohaterami. Powód jest o wiele bardziej prozaiczny. Zakład z mężem. Mój małżonek twierdził uparcie, że dotrwa do końca, a co więcej – laptop również zdoła wyjść cało z tej opresji. Ja natomiast byłam zgoła innego zdania. Przegrałam, czego dowód stanowi recenzja, którą nieszczególnie szczęśliwy zwycięzca zamieścił na łamach Efantastyki kilka dni wcześniej. Czytając ten tekst uznałam jednak, że nie będę sobie odmawiała przyjemności dodania kilku groszy od siebie.

Z pozoru Thor to tylko kolejna hollywoodzka superprodukcja i kolejna dawka mocno przesadzonego łubudu-bum-cmok. Chociaż… Tym razem film znów trafił na specyficznego odbiorcę o nietypowych oczekiwaniach. Dla takiego widza jak ja, pewne elementy, zarówno fabuły jak i jej oprawy, które przez innych, jak znam życie, zostały odebrane wręcz jako atuty, niestety okazały się co najmniej tak niestrawne jak przeterminowana sałatka śledziowa. Fakt, że przedstawiona przez twórców wizja Asgardu i jego mieszkańców kłóci się z moją własną jest naprawdę najmniej istotnym powodem tej opinii. Tym, co najbardziej mi przeszkadzało był klimat, jaki roztaczały obrazy widoczne na ekranie. I właśnie dlatego, na głowy filmowców także ode mnie lawinowo posypią się kolejne ciosy.

Jeżeli chcesz przekonać się za co Lorelay bije twórców filmu, zajrzyj TUTAJ.

Czytaliście pierwszą recenzję filmu Beowulf z 2007 roku autorstwa Kamila "Tyrssona" Gołębowskiego?

Nieco inne wrażenia, związane z tą samą produkcją, prezentuje Paulina Maria "Lorelay" Szymborska-Karcz:

Za cokolwiek weźmie się Hollywood – efekt końcowy zawsze wygląda tak samo: patos zabija, mdły wątek romansowy zostaje wciśnięty wszędzie, choćby i nawet z kretesem psuł całkiem niezłą historię, humor przeraża prostactwem i idiotyzmem, a obraz bezwzględnie należy naszpikować do granic wytrzymałości efektami specjalnymi. Jednym słowem: Łubudu-bum-cmok-bum-bek-ojej. Tak przedstawia się jedyny słuszny i… generalnie jedyny przepis na „dobre kino” według Hollywood, stosowany dokładnie do każdej produkcji. Do tego zdążyłam się przyzwyczaić już dawno. Dlatego właśnie tak rzadko tracę mój cenny czas na oglądanie amerykańskich superprodukcji. Beowulfa z 2007 roku, w reżyserii Roberta Zemeckisa, nie mogłam sobie jednak odpuścić. Za mocno kusiło mnie, by sprawdzić jak będzie wyglądał anglosaski poemat epicki w wersji mega-turbo-epic-heroic fantasy.

Mamy tutaj przykład najbardziej typowej hollywoodzkiej produkcji z gatunku heroic fantasy. Bohater przepakowany do granic możliwości, mnóstwo efektów specjalnych, nienaturalnie wyglądające potwory rodem z gier komputerowych… Jest i romans, i kiepskie żarty w stylu „na jaja Odyna”, i miecze bez pochew trzymane za ostrza. Irytujący bywa Beowulf noszący kolczugę na gołe ciało, walczący z Grendelem zupełnie nago, czy też skaczący po belkach na suficie niczym prawdziwy ninja. Na wszystko to jednak da się bez problemu przymknąć oko, gdyż film jako całość prezentuje się naprawdę interesująco i niezwykle miło się go ogląda.

Jeśli pragniesz dowiedzieć się więcej, zajrzyj TUTAJ.

Jeśli podobała się Wam recenzja filmu Beowulf - pogromca ciemności, teraz możecie przeczytać ją także w wersji anglojęzycznej, w przekładzie Agaty "PaniPonurej" Staszewskiej.

On Geralt of Rivia, surprisingly called by the name of a certain Viking…

When I hear „Beowulf”, my mind brings about the vision of proud and brave Scandinavian warriors, who fight till the last drop of blood, feast as long as mead is streaming down and have no objections against sailing on unknown waters. I hear sounds of early-medieval instruments, the humming of the sea and the northern wind, carrying terrible roars of monstrous Grendel. The smell of villages, burned by a dragon’s fiery breath, completes the picture.

Cały tekst znajdziesz TUTAJ.

O tym, że czasem nawet najlepsi zawodzą i że niekiedy radosne oczekiwanie przeradza się w dramatyczne rozczarowanie przekonała się Agata "PaniPonura" Staszewska, która dla Was zrecenzowała Snuff Terry'ego Pratchetta.

Bardzo rzadko czekam na jakąś książkę z wypiekami na twarzy. Nie podchodzę do literatury „na chłodno”. Wręcz przeciwnie. Jednak niemal wszyscy autorzy, których czytuję albo dawno już spoczywają w grobie (jak Tolkien czy Eddings), albo napisali tyle, że i tak pewnie nie uwinę się, zanim skończą. Tak właśnie jest z „Kołem Czasu” Jordana, który co prawda opuścił już ten najpiękniejszy ze światów, ale wrobił w dokończenie serii innego pisarza. Zresztą i tak, halo, jestem dopiero na czwartym tomie. A poza tym zawsze znajdzie się tyyyyyyyyyle książek, że naprawdę będzie co czytać, zanim ukaże się to, na co akurat czekam.

Pratchett stanowi jednak wyjątek. W zasadzie na Pratchett’cie nigdy się nie zawiodłam. Oh, oczywiście nie wszystkie jego powieści wzbudziły mój zachwyt. Nigdy jakoś nie przekonałam się do „Piramid”, „Ruchomych obrazków” czy „Ciekawych czasów”, a ze dwie czy trzy inne pozycje przeczytałam raz i już do nich nie wróciłam. Jednak stanowczo mogę powiedzieć, że do tej pory nie było takiej książki Pratchetta, która by mi się nie spodobała. No właśnie. Do tej pory.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, zajrzyj TUTAJ.