Nie zamierzał iść na ten film. Właściwie to nie zamierzał iść na żaden film. Co prawda czekał na pewien obraz Znanego Reżysera, ale do premiery zostało jeszcze dwa tygodnie i czas ten miał spędzić w domu, grając na Playstation. I tak prawdopodobnie by się stało, gdyby nie recenzja jakiegoś nowego filmu animowanego, którą napisał Rogal. Kolega znaczy się, Rogalski. Na obrazkach nie wyglądało to najgorzej. A przynajmniej lepiej, niż to całe komputerowo robione tałałajstwo, które zgarniało kolejne Oscary Bóg raczy wiedzieć, za co. Tymczasem jednak, Rafał zdawał się patrzeć na to zupełnie inaczej: bezlitośnie wytykał archaiczną metodę animacji poklatkowej, dziecinność historii, cukierkowatość, naiwność i pozbawienie obrazu „magii jego literackiej podstawy”. P. na początku zupełnie nie zrozumiał, o co chodzi, ale uczynne koleżanki z redakcji podpowiedziały, że film nakręcono na podstawie bestselleru. Podobno autor był Sławnym Autorem, Amerykaninem, ale P. nie robiło to żadnej różnicy, bo po prostu o rzeczonym pisarzu nigdy nie słyszał. Rafał zresztą również, ale musiał coś napisać, żeby się ładnie prezentowało. Swoją drogą, filmu też nie widział, ale to chyba akurat nikogo nie zdziwiło. Rogal miał tendencję do wypowiadania się o filmach, które oglądał tylko w trailerach albo materiałach od dystrybutora.
Ale nikt nie miał o to pretensji – każdemu przydarzało się to od czasu do czasu. P. miał co prawda lekkie wyrzuty sumienia w takich sytuacjach i z trudem zatwierdzają te materiały, ale czymś numer trzeba było zapełnić…

Nie zamierzał jednak iść na ten film. Mijał plakaty promocyjne idąc do pracy, kupił książkę, której adaptacją był film, ale na sam seans nie planował się wybrać. A mimo to w sobotni wieczór wszedł do ulubionego kina, zapłacił siedemnaście złotych za bilet i usiadł na widowni. Spróbował policzyć innych widzów; było ich nie więcej niż dwudziestu, choć sala mogła pomieścić dziesięć razy tyle. Westchnął cicho, rozważając, czy przypadkiem Rafał nie miał jednak racji.

Chwile potem zaczął się seans i P…. wsiąkł. Po prostu. Z szeroko otwartymi oczyma wpatrywał się w ekran, gdzie pośród bajecznie kolorowych, groteskowo powyginanych krajobrazów, mała dziewczynka starała się odnaleźć swoich rodziców. Zaciskał kurczowo palce na poręczach fotela, zastanawiając się, czy bohaterce uda się uciec przed złą wiedźmą i czy wszystko będzie dobrze. Śmiał się z dziwacznych person przebiegających po ekranie, cieszył ze zwycięstw dziewczynki i dumał nad jej losem, cały czas w duchu zastanawiając się, jak oni wyczarowali takie cudowne krajobrazy. Był tak pochłonięty filmem, że nie przeszkadzało mu nawet chrustanie popcornu, wcinanego przez jakąś parę, która najwyraźniej pomyliła wypad do kina z pójściem na film…
Kiedy seans wreszcie się skończył, nie był w stanie opuścić sali. Miał ochotę raz jeszcze obejrzeć to cudo, choć doskonale wiedział, że to idiotyczne.
- Ja chce jeszcze raz! – usłyszał nagle za plecami. W jednym z rzędów młoda mama ubierała jakąś ośmiolatkę, która ani myślała wyjść, głośno domagając się filmu. P. uśmiechał się i poszedł do domu.
Recenzje Rogala zwinął i posłał w diabły, w kilkadziesiąt minut pisząc własną.
Tym razem prawdziwą. I osobistą jak nigdy.
W końcu, co jest złego w byciu dzieckiem, od czasu do czasu?