W Hadesie

(Wiersz z cyklu "Wiersze mitologiczne")

Polecenie wykonał bez zwłoki,
Wszystko, co do joty
I teraz oczekiwał pochwał władcy.
Ten milczał jak zaklęty.
– Ktoś cię widział. –
Tego stwierdzenia nie przewidział.
Spuścił oczy,
Bał się, że coś na niego wyskoczy
Z ciemności,
Pochwyci w swe szpony.
Cerber też tylko patrzył
Na swego pana sześcioma ślepiami,
Oblizał się trzema jęzorami.
– Nemesis. – Ares powiedział cicho.

Nieumarli, przeklęci wojownicy
Wysłanników otoczyli tłumnie,
Spoglądając na nich dumnie.
Cerber kłapał na boki,
Wojownicy czynili skoki,
Ale padali martwi,
Z połamanymi członkami,
W kałuży krwi.
Siłą go jednak otoczyli,
Stłamsili go, obcięli języki,
Głowy ukręcili
I ku jego panu się zbliżyli.

30/31.12.A.D.2006

Konrad Staszewski