Niektóre noce są inne, niż wszystkie. Niektóre noce skłaniają do takich, a nie innych przemyśleń. Niektóre noce pełne są róznorakich emocji i uczuć. Niektóre noce pełne są niepowtarzalnych łez.

Nie lubię płakać. Łzy są dla mnie słabością. Są dla mnie tylko oznaką tego, że nie potrafię udźwignąć własnego życia. Rzecz jasna nie chodzi mi w tej chwili o łzy biorące się z radości, bo dzisiejsza noc nie miała takich w repertuarze. Dzisiejszej nocy były tylko łzy bezsilności i jakiegoś głębokiego i mrocznego smutnku, któru pojawił się nagle i nagle zniknął, pozostawiając po sobie tylko ledwo wyczuwalną poświatę.
Płakałam w samotności. W samotności czasem mogę okazać słabość. I tak nie lubię płakać. Ostatnio płaczę zbyt często. Mięknę z wiekiem?

Uwielbiam noce pełne analitycznych wspomnień i uniesień. Wielokrotnie wałkowane zdarzenia i sytuacje. Różne perspektywy. Wnioski, które są przerażająco trafne. Wszystko to wypełnia umysł po brzegi i wylewa się w postaci słów. Kolejne mądrości chwili. Kolejne wnioski do przemyślenia podczas kolejnej bezsennej nocy. Wraz z nadejściem poranka przychodzą wspomnienia wszystkich poranków pielgrzymkowych, obozowych, biwakowych, ogniskowych... Wszystkich tych, które poprzedało przywłaszczanie sobie pory niczyjej. Tej, kiedy noc już nie jest nocą, a poranek jeszcze nie jest porankiem.

Wielorakość emocji. Mieszanina szalona i psychodeliczna. Pozytywy tańczące z negatywami. Głęboki smutek przemieszany z uczuciem szczęścia. Szaleństwo splątane z równowagą. Strach zespolony ze spokojem. I wszechogarniająca tęsknota. Za miejscami, ludźmi, sytuacjiami, uśmiechami.

Song of the night: http://w724.wrzuta.pl/audio/ammiGzVsRH9/bez_jacka_-_biedny_ktos_smutny_nikt