Upierdliwość powrotów ma to do siebie, że człowiek wtedy zwykle jest zmęczony. Zmęczony dniem, podróżą, zajęciami... czymkolwiek. A jak już do tego dochodzi wszechpanująca duchota, to już się wszystkiego odechciewa. Ale nie, trzeba jeszcze przejść na pieszo spory kawałek drogi.
A krajobrazy iście malownicze - trawka, kwiatki... tyle że za płotem zwieńczonym drutem kolczastym. Że już o opuszczonej kilka lat temu fabryce w tle nie wspomnę. Do tego błękitne, niemal bezchmurne niebo, słoneczko, a nieco wyżej droga, po której z dość spora prędkością przemieszczają się tiry. Ich spaliny w połączeniu z duchotą i skwarem - poezja.
O właśnie, jak już przy poezji jesteśmy, to trafi nam się krajobraz niemal poetycki. Mamy roślinność (wbrew przewidywaniom wszelakim jest całkiem bujna), mamy słoneczko robiące sobie patelnię z chodnika, mamy drogę, żwiru nieco też się znajdzie... i na sam koniec, tak, żeby było poetycko, mamy padlinę. I czyż nie przywodzi to na myśl baudeaire'owskiej "Padliny"?
Truchło sobie leży już mniej więcej od tygodnia. Konkretniej jest to martwy ptak, którego obserwuję w różnych stadiach rozkładu. Stwierdzam, że po tych deszczach słoneczko i upał mu służą. Coraz bardziej śmierdzi i ma coraz ciekawsze kolory.
I co ja będę robiła podczas powrotu do domu, gdy mi go sprzątną? Bo kiedyś chyba sprzątną, prawda?

---

Wczoraj, w zasadzie to dziś, jak się kładłam spać miałam jakaś myśl. Poukładane słowa, wprost do zapisania. Uważałam je za niezłe, szczególnie w porównaniu z tym, co ostatnio próbowałam napisać. Rzecz jasna jak się obudziłam, to nie pamiętałam już absolutnie nic. Nawet tematyki...

---

Jeśli zaliczę tę sesję, to będę świętowałam tenże fakt przez tydzień, może nawet dłużej...