Obecnie naprawdę wielu ludzi oddaje się pisaniu. Niektórzy czynią to z chęci zaistnienia, inni bardziej dla siebie. Niemniej jednak pośród wszystkich piszących, zawsze może objawić się prawdziwy talent. Sztuka dla sztuki? Możliwe, jednak głównie zależy to od samego człowieka.

"Klękajcie narody, oto Wielki_i_Mroczny ukazał swe oblicze! Niech będzie pochwalony Wielki Imperator! Za Imperium! Na pohybel Jedi!"

Jest w tym dużo prawdy, chociaż nie skreślałbym z kategorii czytelników osób, które same spróbowały stanąć "po drugiej stronie". Zawsze byłem i pewnie będę czytelnikiem, a to skromne pisarstwo, które uprawiam, to tylko w zasadzie hobby i dopiero właśnie "sztuka dla sztuki", dla samego siebie.
To jak z dzieciakami grającymi na boisku szkolnym w piłkę. Zapytać każdego i okaże się, że marzy o grze w FC Barcelona. Tylko co z tego?:) To tylko marzenia i nikt nie powie, że widowisko piłkarskie zamyka się w hermetycznym gronie.
Odbiorców zaczyna moim zdaniem brakować z uwagi na zmianę sposobu życia i przyspieszenie jego tempa, a to trochę inna para kaloszy niż zanikanie relacji pisarz-odbiorca.
Tak mi się to widzi:)

"Musi być znacznie gorzej, zanim może być lepiej"

Całkiem słuszne spostrzeżenie, choć mi owi czytelnicy kojarzą się głównie z Harlekinami:) Ale to bardziej na podstawie obserwacji Pań sprzedających precelki u mnie na uczelni:)

"Musi być znacznie gorzej, zanim może być lepiej"

Chodziłaś do biblioteki po dostawę odzieży ciążowej?:D

"Musi być znacznie gorzej, zanim może być lepiej"

Wszyscy macie po trochę racji, co nie zmienia faktu, że granica się systematycznie zaciera. Też ostatnio odniosłam takie wrażenie. Zauważcie, że nawet w naszym małym środowisku efantastyki, pisząc teksty na rozmaite konkursy itd. wielu z nas "robi korektę" konkurencji :P
Ale sztuka dla sztuki... czy to nie trochę przesada z kolei? Książki nadal się sprzedają, a ludzie czytają. To, że pisarz nie jest już rozchwytywanym mistrzem i wieszczem nie oznacza też przegięcia w drugą stronę. A ja... przegięć nie lubię, w żadnym kierunku.

"Kiedyś ludzie dzielili się na tych, co pisali - byli to wieszcze, przywódcy, jednostki natchnione - oraz na tych, którzy czytali."

Moim zdaniem, kiedyś ludzie dzielili się na tych, którzy pisali i tych, którzy nie pisali, w sensie umiejętności pisania, nie twórczości literackiej :P

"Nie dano nam wolnej woli, ale dano nam siłę, byśmy mogli o nią walczyć"

"Trudno się zdobyć na dowcipny komentarz do najnowszych wyników badań czytelnictwa w Polsce, kiedy czarno na białym widać, że pracuję w umierającym zawodzie. W zeszłym roku tylko 38 procent Polaków przeczytało przynajmniej jedną książkę i nie da się ukryć, że to najgorszy wynik w historii. Światowy kryzys gospodarczy to doprawdy małe piwo przy naszym kryzysie czytelniczym. [...]"
/Paweł Matuszek/

http://www.fantastyka.pl/

Tak mi się skojarzyło ;]

--
bezczelna i ruda

Ja też widuję osoby czytające, ale znam też MNÓSTWO takich, które nie przeczytały żadnej książki od lat. A jak za szczeniaka (ostatnie lata podstawówki, tonami wtedy czytałam) pokazywałam koleżankom z klasy, ile książek przeczytałam w wakacje, to uznały, że kłamię, bo nie dałabym rady przez całe życie. Książek było może 30, bo resztę brałam z biblioteki...
Po pamiętnym "Kainie" spotkałam sporo znajomych z klasy, standardowe pytanie: "Co u ciebie?"; odpowiedź: "Bla, bla, bla... wydałam książkę...", no i standardowa reakcja, która w życiu nie wpadłaby mi do głowy... "A ile stron? Co?! To ja bym tyle nie przeczytała...". Pamiętam, w jakim szoku wtedy byłam, bo gdybym ja usłyszała taką wiadomość, to bym o gatunek pytała, gdzie można dostać etc. A o strony? Wątpię, żeby którakolwiek z tych osób zmieniła się od tamtego czasu. Nawet w liceum w klasie humanistycznej [sic!] miałam osoby deklarujące, że nie lubią czytać i że jak nie muszą, to tego nie robią, a jak muszą... to zwykle też nie. Na forum gry internetowej zapytałam współgraczy, co czytają czy co lubią czytać - gazety codzienne i właśnie to forum...

Ja nie twierdzę, że nikt nie czyta. Ale z podobnymi statystykami miałam do czynienia nie raz, w różnych źródłach, i jakkolwiek zostały tu przedstawione skrajnie subiektywnie, to uważam, że mogą mieć w sobie sporo prawdy. Ja nie potrafię zrozumieć, jak to jest, kiedy jedyną braną do ręki książką jest telefoniczna. Ale wiem, że tacy ludzie są i to wcale nie jest margines.

--
bezczelna i ruda

Wiesz, są to "znajomi", których sobie nie wybierałam - np. koledzy z dawnej klasy czy ogólnie ludzie, z którymi się nie stykam miesiącami. Ale jak zobaczę na ulicy, to czasem zapytam, co słychać - i zdziwiona jestem niepomiernie. Mogłabym na to spojrzeć tak, że na co dzień mam kontakt wyłącznie z czytającymi, bo siedzę po dziesięć godzin w budynku, gdzie stykam się z osobami, które gdyby nie lubiły czytać, już dawno zabrałyby papiery - więc czy jestem na fakultetach, czy na specjalizacji, czy na zajęciach, mam do czynienia wyłącznie z filologami - slawistami, polonistami, klasykami... Wielu znajomych, z którymi utrzymuję kontakt, poznałam na portalach literackich lub na te portale wciągałam, prawie wszyscy moi bliżsi znajomi piszą - więc jasne, że i czytają. Ale staram się nie zapominać o reszcie społeczeństwa, którego towarzystwo niekoniecznie musi mi odpowiadać, a z którym czasem się stykam - i niestety rzesza przedstawicieli tego społeczeństwa myśli, że książka to takie coś, co powoduje, że pusta meblościanka nie wygląda głupio...

--
bezczelna i ruda

"(...) staram się nie zapominać" - w wydawaniu opinii o ogóle, nie w spędzaniu czasu... ;p

--
bezczelna i ruda

No i może właśnie dlatego statystyki czytelnicze biją na alarm ;)
Porównanie z filmem bardzo trafne.

--
bezczelna i ruda

Z liczbą stron jak z produkcją gwoździ... im jest ich więcej, tym bardziej jest się wydajnym i twórczym:) Lepsze 10 stron chłamu niż jedna wybitna:) Wielkość dzieła należy mierzyć w kilogramach!

Lorelay - oczywiście nie uraziłaś mnie i w pełni rozumiem przytoczony stereotyp:) Jakoś mało kto potrafi utożsamić granie z spokojną rozrywką np. w zastępstwie filmu z TV.
Co do "maniactwa" w ogóle, to jest to temat na osobny wywód. Generalnie przychodzi mi do głowy taka skrótowa myśl, czy dajmy na to "maniak komputerowy" a "maniak literacki" mają ten sam negatywny wydźwięk? W końcu jeden i drugi zrywa ze światem na rzecz pewnych jakichś zindywidualizowanych doznań, a różni ich tylko narzędzie.

"Musi być znacznie gorzej, zanim może być lepiej"