Mnie się jednak wydaje, że to kwestia odbioru i interpretacji. Ja mimo wszystko trochę na inne kwestie zwróciłam uwagę. Nie oczekiwałam i nie śmiem i nie potrafię wręcz oczekiwać od amerykańskiego komercyjnego kina nie wiadomo jak głębokiej i nieszablonowej historii. Zawsze muszą być "czarni" i "biali", zawsze musi być wątek romantyczny, a i wątki "nękanej przez złych ludzi przyrody" jest na fali i "mile widziany" w takich filmach. Tego uniknąć się nie da i nie śmiałam nigdy sądzić, że ktoś spróbuje. Dlatego też odseparowałam się od tego typu kwestii, postanowiłam nie komentować czegoś co jest oczywiste. Historia opowiedziana treściowo była w amerykańskim stylu i tyle, bo i film z Hollywood. Koniec, kropka. Ja spojrzałam na niego, jak zresztą podkreśliłam wyraźnie, jako na modelową fantastykę. A pod względem kreacji świata fantastycznego odkrywczości, nowatorstwa i dopracowania nie można mu odmówić.
Ten tekst nie miał być typową oceną fabuły czy efektów, nie miał komentować opowiedzianej historii, miał odnosić się do danego filmu jako postępu we współczesnej fantastyce. Jedynie taki był jego cel, bo ja czuję się osobą kompetentną jedynie do tego typu wypowiedzi.

Czyli widzę, że się rozumiemy :) Nastawiłam się właśnie na taki odbiór i postanowiłam uraczyć was tekstem dotyczącym nie Avatara jako filmu, ale Avatara z punktu widzenia "teoretyka fantastyki" :P Taki mały eksperyment, który w tym przypadku sam się prosił o zastosowanie ;) Mam nadzieję, że od początku wystarczająco wyraźnie zaznaczyłam, że to nie jest RECENZJA :)

nierozumień co w Na'vi jest niepowtarzalnego i odkrywczego.
Według mnie przypominali elfy z pewną domieszką kultury indiańskiej. Również członkowie plemienia byli archetypami: Nie chętny obcym następcza wodza, stary mądry wódz umierający w 3/4 filmu, zakochana w obcym córka wodza itd. Po stronie "złych" tez trudno dopatrzeć się postaci oryginalnych i odkrywczych, bezwzględny najemnik,kapitalista ignorant itd.
Film niejest fabularnie odkrywczy, ale za to wszpaniale wykonany, postacie pomimo swej nieorginalnośći zostały doskonale odegrane i wykreowane.

Ja odnośnie czerwonego kurczaka: chodziło chyba o tego wielkiego zębatego ptakolca, co to jak go wszyscy tubylcy zobaczyli, to polecieli w ciemno za po raz pierwszy w życiu widzianym typem:)

A propos jeszcze zawiązania akcji, tak mi się przypomniało: motyw przepowiedni i wybrańca był już tak dalece tandetny (wybraniec z gwiazd, ble, ble, poprowadzi nas, ble, ble), że zepsuł dużo z autentyczności świata, o którym wspominasz w nie-recenzji.

"Avatarem" byłam urzeczona. Po wyjściu z kina długo milczałam, po czym oznajmiłam: "łał".

Sądzę, że na ten film nie idzie się dla fabuły - w zasadzie dużo z niej zdradzał już sam zwiastun. Była przewidywalna, bo film był o najeździe ludzi na obcych, stojących na gorszym poziomie cywilizacyjnym, za to związanych z naturą. Mieliśmy złych komandosów i dobrych dzikich. Sądzę, że skojarzenia z kulturą indiańską nie wynikają z wtórności... a najzwyczajniej w świecie z inspiracji Camerona kolonizacją Ameryki. Wydawało mi się, że to w sumie oczywiste... Przecież nikt przypadkiem nie stworzyłby niebieskoskórych Indian. Tezą filmu jest, że Na'vi są rozwinięci lepiej od ludzi, ponieważ szanują naturę i żyją z nią w symbiozie - nie jest zaskakująca, bo przecież takie teorie są coraz częstsze. Ile się słyszy, że technologia nas znieczula, że zapominamy o prawdziwym świecie przed komputerami albo że tylko domowy chleb ma prawdziwy smak, bo w sklepach jest papka? Żyjemy w czasach, gdzie wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ale ludzie wytwarzają sery, pieką chleb i podpłomyki, warzą piwo, szyją ubrania z lnu i spotykają się, śpiąc pod lnianymi namiotami i na skórach, by poczuć tę więź z przyrodą, którą zatraciliśmy przez rozwój i technologię.

Film mówi, że Pandora to świat bliźniaczy dla Ziemi, rozwijały się podobne gatunki - możemy więc przyjąć, że rozwijały się w podobny sposób. Ale kiedy Ziemianie wyplenili Indian, u Na'vi - ci rozwinęli się, w inną stronę niż my. Są podobni do Indian? A czemu nie mieliby być?

Przyznaję, przeszkadzało mi nieco, że jeżdżą na koniach, ale o sześciu nogach, po ich drzewach biegają lemury etc. Ale tylko to, jeśli chodzi o kreację świata. Rośliny zostały już wymyślone przepięknie, zwierzęta były już nieco "za wierne". Bez koni byłoby lepiej.

Ale jakoś absolutnie nie umiem zarzucić Cameronowi, że to, co wymyślił, zostało wymyślone przez człowieka. Bo przez człowieka zostało wymyślone wszystko, co wymyślił człowiek. I ludzie nie wykroczą poza granice swoich umysłów, tworząc niepoznane, bo zwyczajnie są ludźmi, mają ograniczenia. Możemy sobie wyobrażać, że obcy są jacyśtam, ale czy wyobrazimy ich sobie jako czujące kamienie, wielkie rośliny czy czujące atomy - nadal myślimy w kategoriach ludzkich.

Świat Na'vi miał być podobny do Ziemi. Więc był.

Historia była prosta, ale jakoś nie przeszkadzało mi to w jej oglądaniu. Nie raziło mnie to, że zakończenie przewidziałam jeszcze zanim film dobrze się zaczął (zastanawiała mnie tylko technika, w jakiej zostanie wykonane, ale i to się zdradziło potem). Została opowiedziana pięknie, nie tylko w sensie efektów specjalnych. Ba, cieszy mnie, że Cameron na warsztat wziął archetypy. Bo obecnie coraz bardziej mi ich brakuje. Jeden Shrek był dobry, ale ile może być pierdzących księżniczek czy smoków ratujących księcia przed królewną? Ostatnio i filmy, i literatura coraz więcej mieszają w klasycznych historiach, co prowadzi raz do tego, że staje się to nieziemsko nudne, a dwa, że jeszcze ze dwadzieścia lat takiej zabawy inwencjami, a nikt jej nie zrozumie, bo nie będzie znał archetypów. W takiej sytuacji prosta historia była wręcz idealnym wyjściem.

Moim zdaniem to świetnie, że byli dobrzy i źli, wyszkoleni i czujący, piękna i bestia. To było nieziemskie remedium na moje skołatane wpychaniem wszędzie motywów intertekstualnych aż do przesady (bo samą intertekstualność cenię) czy bajkami dla dzieci skupiającymi się już głównie na słownym dowcipie, zrozumiałym tylko dla dorosłych.

Jasne, rozumiem, że dla Was może być to wadą. Ale nie zakładajcie z góry, że dla każdego nią jest. Bo sądzę, że także tym film trafił nie tylko w moje oczekiwania...

Co to Toruka (tudzież czerwonego kurczaka, jak kto woli) - jasne, że od początku było wiadomo, co się stanie. Ale tu też są dwie strony medalu. Bohater był z innego świata, nie uczył się o nim, więc jak miał się dowiedzieć, kim jest Toruk, jak nie od Neytiri? A my dowiedzieliśmy się o tym razem z nim. Uważam to za zaletę konstrukcji fabuły, bo nie ma królika z kapelusza, nie ma wyciągania zza pleców kałacha, którego tam nie było, tudzież ciągnięcia za smycz, której nie trzymało się w ręce... A tu precyzja konstrukcji fabuły była tak wielka, że znaczenie imienia Toruka było jednocześnie wskazówką...

O technicznych nowinkach wspomnę krótko - zachwyciły mnie, choć gdy od Gotana usłyszałam, że powstaje film taki i taki, i będzie tu użyte najwięcej komputera w historii, wzruszyłam ramionami ze stwierdzeniem: "no i co z tego, że będzie komputer?" - nie sądziłam, że coś stworzonego komputerowo może być tak... realne. A twórcy "Avatara" zadbali nawet o pyłki kurzu w powietrzu.

I teraz dojdę do sedna, czyli "Avatara" widzianego przez pryzmat fantastyki. I tu uznaję, że mogę stuprocentowo zgodzić się z Lori. Co z tego, że Na'vi są humanoidalni? A postaci ze Śródziemia czy Star Wars może nie są?

To uniwersum zachwyca precyzją, dograniem wszystkiego do najmniejszego szczegółu. Moim zdaniem - bardziej niż efekty specjalne.

A nawet jeśli kogoś nie przekonują argumenty o fabule i świecie - to czy nie warto iść pozachwycać oczy florą, fauną i pięknymi górami?

Dixi.

Lorelay - w tym wypadku ja też. Zwłaszcza że nawet producenci konkurencyjnych firm orzekli, że taki poziom techniczny przerasta ich umiejętności. Rozumiem czepianie się fabuły - bo była prosta. Efektów - nie, bo nie powstał jeszcze inny film z tak dopracowanymi efektami.

Witam Was Czcigodni eFantaści.
Trafiłem tu przypadkiem i nie mam zamiaru zagrzać miejsca, więc wybaczcie mi popełnione gafy oraz błędy i nie ścinajcie mnie od razu. Na początku chciałabym
oddać honory Jaśnie Panującej Parze i ucałować ich palce stóp, pierścienie, sedno rzeczy czy co innego co się u Was całuje JKMoście.
A teraz do rzeczy.
Zwabiła mnie ciekawa wymiana zdań o Avatarze, z którą z uwagą się zapoznałem i chciałem swoje kilka słów do niej dorzucić. Wydaje mi sie, ze dostrzegłem w Avatarze coś, o czy mało sie mówi, albo nawet w ogóle się nie mówi.
I u Was dyskusja dotyczy spraw w zasadzie powierzchownych - fabuły, techniki, przyrody. W kilku momentach dotknęliście spraw nieco głębszych np. socjologii Na'vi, kultury Na'vi w aspekcie kultury Indian północnoamerykańskich. Rozwinęła sie tez dyskusja (w innym miejscu) dotycząca aspektów "patriotyzmu" i solidarności ludzkiej w Avatarze.

Przedstawię więc swój pogląd na ten film. Otóż uważam go za przełomowy nie tylko w kinematografii, ale tez w filozofii kinematografii. Chodzi mi o to, ze film ten jest tak wielowarstwowy, jak żaden inny dotychczas. Dostrzegam w nim tak wiele poziomów i głębi, ze aż dziw mnie bierze, że na Waszym forum o fantastyce nie kipi.
Przecież juz sam tytuł to nie tylko rzeczywistość wirtualna, ale też (w hinduizmie awatara, to zstąpienie, zejście)odzwierciedlenie wcielenia (inkarnacji) bóstwa (Wisznu), które zstępuje z nieba na ziemię w postaci śmiertelnej (ludzkiej, zwierzęcej lub hybrydalnej) w celu przywrócenia ładu na ziemi (dharma).

Pojawia sie pierwsza kwestia: kto jest bóstwem zstępującym - Na'vi czy Ludzie? Niby odpowiedź jest prosta, bo to przecież awatar człowieka, sterowany przez
człowieka, ale po obejrzeniu całego filmu - czy nie mamy wątpliwości? W końcu rzeczywistość wirtualna tak przemieszała sie z rzeczywistością realną (filmową) i avatar stał sie Na'vi. I czy Na'vi nie maja swoich avatarów wśród ludzi? Idąc dalej - czy sama idea avatarów nie jest pasjonującym tematem dla fantastyki?
Czy nie otworzyły sie w ten sposób wrota do otchłani czasu? Czy nie jesteśmy blisko odwiecznych rozważań o nieśmiertelności człowieka? A jeżeli avatar to nie inkarnacja a reinkarnacja?
I teraz Wkraczamy na kolejny poziom, który dostrzegłem w filmie - obszar ingerencji w mózg człowieka. Na Avatarze z łatwością przyjęliśmy fakt, ze kaleki bohater jako Na'vi staje sie w pełni sprawny fizycznie. Ale gdyby kalectwo dotyczyło mózgu? Gdyby bohater doznał trwałych uszkodzeń mózgu? Czy też można pozwolić sobie na "wyleczenie"? Czy to wyłącznie fantastyka? Ależ nie! Takimi badaniami zajmuje sie juz teraz na ziemi nowa dziedzina naukowa zwana kognitywistyką (nauka o umyśle), a i "stary" dział medycyny - neurochirurgia mógłby wskazać na prace naukowe w tej dziedzinie. Tylko czy mozna wyobrazić sobie "naprawę" mózgu poprzez inkarnację? W fantastyce można. I takie przesłanie znalazłem a filmie J.Camerona. A jeżeli wyobrazimy sobie "naprawę mózgu" poprzez inkarnacje, to juz jesteśmy blisko przeszczepów mózgu. I krok dalej - przeszczepy mózgu do sklonowanego ciała. Czyli mamy i ciało i duszę - dwa w jednym. Nieśmiertelność? Chyba tak. Moim zdaniem jest to jedna z ukrytych płaszczyzn filmu Avatar.
Nie chcą Was zanudzać i opisywać kolejnych poziomów filmu wiec omówię jeszcze tylko jedno (z wielu) płaszczyzn, na które zwróciłem uwagę. Chodzi o przedziwne właściwosci minerału odkrytego i występującego wyłącznie na Pandorze. Jest to „unobtanium - nadprzewodnik wysokotemperaturowy, który może odpychać lub wytwarzać pole magnetyczne”. Brakuje miejsca, by rozpisywać sie o nadprzewodnictwie i właściwościach unobtanium - wystarczy przywołać sobie filmowe obrazy latających Gór Alleluja unoszących sie tysiące metrów nad poziomem Pandory. Zjawisko to było możliwe ponieważ w skałach miała się znajdować duza zawartość tego minerału dzięki czemu "każdą z gór otacza obszar wzmocnionego pola, które działa jak swoisty bufor umożliwiając poruszanie się masywom nad powierzchnią Pandory". "Góry te czasami zderzają sie ze sobą i dlatego Na'vi nazywają je Grzmiacymi Skałami"(cytaty i nazwy są wzięte z książki "Avatar" M.Wilhelm i D.Mathison Wyd. Amber, Warszawa 2010). Piszę o tym dlatego, gdyż uważam sam pomysł minerału unobtanium za tak fantastyczny, ze trudno przecenić jego wagę.
Pomysł ten ukazał w filmie związek nadprzewodników (znanych juz i stosowanych) z grawitacją na skalę nie spotykaną na ziemi, ale teoretycznie możliwa. Pomysł
Camerona ukazany w filmie Avatar można porównać do próby ukazania konsekwencji złamania prawa Einsteina o prędkości światła poprzez pokazanie nadprędkości światła. Pomysł ten wiąże sie też z prawem względności i każe poważnie rozmyślać o konsekwencjach wynikających ze złamania tego prawa. Zastosowanie nadprzewodników na tak wielką skalę umożliwi uzyskanie prędkości nadświetlnej, czyli dotyka obszaru podróży w czasie.

No cóż, to tyle o Avatarze.
Nie mam juz czasu, aby omówić zagadnienia wynikające z pokazanych w filmie zwyczajów godowych i warkocza Na'vi, bóstwa Eywy i systemu łączności Pandory, systemu ósemkowego Na'vi, łączności nadświetlnej itd.itp.
Nie teraz.
Niech Moc będzie z Wami.
Żegnaj Królewska Paro.

"I u Was dyskusja dotyczy spraw w zasadzie powierzchownych - fabuły, techniki, przyrody."

Cóż, mnie się wydaje, że od tego powinno się zacząć. Przed interpretacją należy przeprowadzić analizę, choćby i powierzchowną. Poza tym Avatar jest filmem. Na film składa się plastyka, fabuła, gra katorska i inne tego typu sprawy. I one także podlegają ocenie i dyskusji. Nie będę oceniał wysoko filmu, nawet jeśli zawarł w sobie wszelkie szkoły filozoficzne, jeśli jego konstrukcja kuleje, dialogi są drętwe a aktorzy zachowują sie jak kukiełki.

"Przedstawię więc swój pogląd na ten film. Otóż uważam go za przełomowy nie tylko w kinematografii, ale tez w filozofii kinematografii."

"Filozofii kinematografii"? A cóz to? Teoria kinematografii, historia kinematografii ok, ale filozofia? Nie wiem, może ja w tej materii swoją ignorancję okazuję, ale o co chodzi w tej filozofii? O jakieś specjalne cechy kina, jego transcendencję czy co?

"Chodzi mi o to, ze film ten jest tak wielowarstwowy, jak żaden inny dotychczas."

Sorry, ale to jeden z bardziej idiotycznych tekstów, jakie słyszałem ostatnimi czasy. Kino ma ponad 100 lat, w czasie którego powstały tysiące filmów. I teraz się zastanawiam, czy autor obejrzał je wszystkie, czy go po prostu lekko poniosło...

A kwestia podanych dalej przykładów, których nie chce mi sie rozbijać... To wszystko było. W innej formie, w innym stężeniu, w innym kontekście... ale było. Podawane przykłady z pewnością sa ciekawe i pozwalają otworzyć nowe drogi interpretacyjne, tylko trzeba sobie odpowiedziec na pytanie: czy to naprawde jest przełom? Czy to wszystko naprawdę jest takim objawieniem? Wpływy hinduizmu - nie wiem, nie znam sie na tej religii, więc wierze na słowo. Tylko czy fakt uzycia w filmie akurat tego aspektu decyduje o jego wyjątkowości? Już w stareńskim Ghost in the Shell (1995) widać wpływy religii chrześcijańskiej i buddyzmu, nie mówiąc juz o tym, że brałem udział w dyskusji gdzie rozpatrywano film w kontekście filozofii Kanta i bodajże Heideggera... Nie wspominając, że tam też bardzo widoczny był problem ciała i duszy. I wcale nie trzeba go było szukać, bo rzucał sie w oczy.
Kwestia minerału? Też nie nowość. Jakby nie patrzeć, ludzkośc zawsze szukała tego typu odkryć. Nawet w stareńkiej "Lalce" mamy wątek z nowym materiałem (nie pamiętam juz zbyt dobrze, ale chodziło chyba o metal lżejszy od powietrza).
Nie twierdzę oczywiście, że Cameron jest po prostu leniem i poszedł na łatwiznę, biorąc pomysł od tego, wątek od tego i tak dalej. Nie ulega jednak wątpliwości, że współczesne kino jest smietnikiem, które pozycza, przetwarza, przekształca, dekonstruuje i wydala pomysły wykorzystane w przeszłości. Jedno robią to lepiej, inni gorzej, jednak ten fabularny i ideologiczny recykling jest faktem. Zwłaszcza w filmie komercyjnym, kręconym w systemie wielkich wytwórni. Pod tym względem Avatar wydaje mi się podobny do Matrixa...
I jeszcze jedna sprawa - wg. teorii Bordwella, w pracy nad filmem wyróżnia się cztery poziomy znaczenia: referencyjny, eksplicytny, implicytny i symptomatyczny. Ten ostatni jest ciekawy, bo mówi zazwyczaj o znaczeniu, którego nie założył reżyser, lub jest sprzeczne z jego planami. Może więc po prostu Cameron stworzył swój film, natomiast całe to "znaczenie" zostało dobudowane przez widzów, niekoniecznie wedle jego woli? Plusem takiego stanowiska jest fakt, że trudno je obalić. Z drugiej strony, obronić też się go nie da. Wszystko sprowadza sie do gdybania...

PS. Teraz będę bardzo złośliwy: autor komentarza wypowiada sie zarówno na temat filmu, religii, medycyny, i nauk ścisłych i jeszcze paru innych rzeczy... Teraz pytanie: czy rośnie nam nowy Lem, ktoś się napracował nad komentem, czy może przeczytana lektura wspomnianej w komentarzu książki odcisnęła tak mocne piętno na czytelniku, że aż musiał sie tym pochwalić? A może to jakaś kampania marketingowo - promocyjna?

"a w filmie nie ma nic odkrywczego"

Powiedziałbym, że w filmach już od dawna nie ma nic odkrywczego :>

Nie wykluczam, że to jest kampania marketingowa - tak samo, jak nie upieram się, że nią nie jest. Argumenty za wymieniliście, argumentem przeciw może dla mnie być choćby to, że sama kiedyś zarejestrowałam się na pewnym forum, bo zirytowała mnie jedna dyskusja, napisałam długi i bardzo merytoryczny post, po czym przestałam się udzielać. Jakiś czas później Fire mnie poinformowała, że moje kontrargumenty zostały potraktowane właśnie jako kampania reklamowa - bo kto nowy na forum aż tak dogłębnie rozgryzałby problem... ;p

Mam nadzieję, że czytelnicy EF mają własny rozum i nie kupią wspomnianej książki tylko dlatego, że ktoś powołał się na nią w poście z elementami medycyny i religioznawstwa. Mam nadzieję, że nie zakładacie też, że pewnych ciekawostek (bo to raczej ciekawostki niż dowód ukończonych studiów) nie można ogarniać w różnych dziedzinach. Śmiem sądzić, że moje różnorodne zainteresowania pozwoliłyby na skompilowanie czegoś podobnego... ;p Ot choćby - w różnym zakresie interesują mnie religie, biologia, medycyna... Z Sad swego czasu mnóstwo dyskutowałam o tych pierwszych, z mamą - sporo czasu przegaduję o medycynie, czasem Fire jakieś anegdotki podrzuci, Gotan snuje mi opowieści o nowinkach informatycznych... A pamięć do takich historii mam dobrą. Sama mnóstwo doczytuję o astronomii, biologii. Dodać do tego zainteresowania typowo humanistyczne, trafić w temat i już mogę robić za nieświadomą kampanię reklamową.

A co do rzeczonej książki - mnie kusi, iż jest w niej słownik Na'vi. A ostatnio sobie na studiach marzymy o fakultecie z języków sztucznych w fantastyce... Ziścić - nie ziścimy zapewne, ale może, kiedyś... ;)

I jeszcze na koniec dwie uwagi. Jedna, że dla mnie fajnie, że tekst się pojawił - kontrargumenty, tym razem głównie Viva czytałam z ciekawością :) Druga, Lorciu, przecież mnóstwo osób po powrocie z seansu ściągnęło nielegalną kopię - i oni nie opierają się na jednorazowym seansie, tylko męczą ten film i męczą, i są bardziej Na'vi niż sama Neytiri... ;)

Szczerze powiedziawszy nie dostrzegam zupełnie owej głębi, którą zachwala komentarz Dag'a. Zapożyczenie wątków religijno-filozoficznych opisał już Vivaldi z doskonałym przykładem Ghost in the Shell. Jeszcze mocniejszy akcent na tą kwestię był w sequelu GiTS, gdzie w zasadzie fabuła i akcja zostały już całkiem zmarginalizowane. A wątek Avatara, trochę odmienny i nienazwany po imieniu, to można znaleźć chociażby i w Matrixie.
Jeśli chodzi o unobtanium, także nie sądzę, był reżyser próbował przemycić tu swój manifest przeciwko teorii Einsteina. Z prostej przyczyny: ów wątek był tak istotny, że... w zasadzie zapominało się o nim po pięciu minutach filmu. Akcja koncentrowała się na ukazaniu konfliktu ludzi-Na'vi, marginalizując jego pierwotną przyczynę. O unobtanium film zdradził nam tyle, że jest na Ziemi cholernie drogie. I koniec. Nawet nie wiadomo, do czego służyło. Może jako paliwo, a może do wyrobu latających garnków. Latające góry też nie było powiedziane, czemu latają.

Jeśli ktoś miał przyjemność zagrać w grę Mass Effect, tam dopiero fantastykę pięknie wsparto na teoriach naukowych z pogranicza fantastyki, niesamowicie wiarygodnych i przekonujących.
Tak zresztą moim zdaniem musi wyglądać współczesna fantastyka w wydaniu science-fiction. Nie ma już w niej miejsca na czyste wymysły autora. Nauka tak poszła do przodu i tak wiele wyjaśniła, że za dużo byłoby jawnych absurdów zrodzonych z samej tylko czystej wyobraźni. Dzisiejsi twórcy filmów/ gier działają w ten sposób: bierą jakąś hipotetyczną, nie w pełni uzasadnioną teorię i uzupełnią ją właśnie fantastyką, co tworzy poczucie wiarygodności.
Tak m.in odeszły już praktycznie do lamusa wątki podróżowania w czasie, kiedyś tak modnego. Na gruncie współczesnej wiedzy jest to niemożliwe i nazwijmy to "udowodnione".

"W końcu rzeczywistość wirtualna tak przemieszała sie z rzeczywistością realną (filmową) i avatar stał sie Na'vi. I czy Na'vi nie maja swoich avatarów wśród ludzi?" - bez bicia się, nie rozumiem, o co chodzi. Jaka rzeczywistość wirtualna w Avatarze?

Nie byłam na filmie i nie zamierzam, z co najmniej kilku powodów. Po pierwsze, efekty 3 D są dla mnie nieomal niedostępne wizualnie. Po drugie, konwencja, w której są one prezentowane, mimo to wywołuje u mnie nieznośny ból głowy. Po trzecie, latające góry przy jednoczesnym spokojnym chodzeniu po ziemi istot żywych są tak dalece przeciwne prawom fizyki, które obowiązują w całym wszechświecie, nie tylko w naszym grajdole, że wywołują w mym umyśle wrażenie groteskowości. I po czwarte, przesłań typu "trzeba żyć zgodnie z natura" mam po grdykę, zwłaszcza że ich autorzy najczęściej nie mają zielonego pojęcia, co w rzeczywistości oznacza "życie zgodne z naturą". O poruszonej w tym filmie kwestii rasizmu celowo nie wspominam, bo jest temat tak ograny, że od dawna juz działa w drugą stronę i obecnie dowodem nowatorskiej myśli i odwagi byłoby nakręcenie filmu o tym, jak cynicznie wykorzystuje się poprawność polityczną po to, by przedstawiciele "kolorowej mniejszości" unikali kar za swe przestępstwa.
Nie mam nic przeciw "Avatarowi". Ot, bajka, jakich wiele. Nie rozumiem tylko histerii wokół niego. Znam go tylko z nagranych w internecie zdjęć, recenzji, filmików i opowieści znajomych, niedługo jednak obejrzę całość na kopii i wtedy wypowiem się dokładniej. Nie sądzę jednak, zebym zmieniła zdanie. Obecnie łatwo wyrobić sobie opinię na podstawie tego, co jest dostępne w necie i zazwyczaj okazauje się słuszna.

Złośliwy byłem, bo lubię. A komentarz napisałem, bo chcę mieć jasność, czy ktoś oglądał film czy mi tu jakąś zakamufowaną propagandę serwuje. Jeśli to wszystko są twoje przemyślenia - to dobrze. Tylko pogratulować.
Co do interakcji... ani ta człowiek-komputer, ani ta widz-film odkrywcza nie jest. Krokiem milowym też nie jest. Starania idące w tym kierunku były podejmowane od dawna, w mniejszym lub wiekszym stopniu; kolejnym stopniem ewolucji. Może większym niż poprzednie, może efektowniejszym, lecz na pewno nie milowym.
A Oscary? One już dano przestały być wyznacznikiem dobrego kina. O ile w ogóle jeszcze sa wyznacznikiem jakości kina...

Wtrącę swoje małe trzy grosze. Otóż podróże w czasie nie są przez obecnie znaną nam fizykę zakazane. Choć możliwe są tylko "w jedną stronę" i związane są z lotami z prędkością zbliżoną do prędkości światła. Natomiast zakazane jest osiągnięcie prędkości nadświetlnej.
Zaś wspomniany tu profesor Geist nie odkrył nowego minerału - "jedynie" zmienił uporządkowanie atomów znanego metalu.

Jednak wracając do "Avatara" - mnie urzekła konsekwencja. Konsekwencja wykreowanego świata Pandory. Konsekwencja w stworzeniu rasy i kultury Na'vi. "Ale to już było", jak śpiewa Maryla Rodowicz? Zgoda, ale... właściwie wszystko już było, od wielu, wielu lat otrzymujemy wszak te same historie, ale opowiedziane na nowy sposób. Ich bohaterowie przyodziewani są w nowe kostiumy, zmieniają rynsztunek. W lordzie Vaderze rozpoznać można Czarnego Rycerza, zaprzedanego Złemu Władcy (Imperator Palpatine)... i tak dalej.
Ale są historie opowiedziane na nowo w sposób interesujący i w sposób nudny.

Nawet owe lewitujące góry nie raziły sztucznością - być może zawdzięczały to owemu minerałowi, którego właściwości spowodowały zrównoważenie ich masy? Na podobnej zasadzie pewne przedmioty posiadają pływalność neutralną - ani nie toną, ani nie wynurzają się na powierzchnię ośrodka, czyli wody. Atmosfera też jest takim ośrodkiem. Nie muszą owe góry być wieć nieprawdopodobne.

Vivaldi - żółwik dla Ciebie. Nie wiedziałem, ze lubisz być złośliwy. I za to Cię już polubiłem.
For all: Co do filmu, to jeszcze tylko jedna kwestia. Cameron w Avatarze wykazał wyraźnie, że kończy sie już era aktorów w filmie, a reżyser wkrótce nie będzie pracował z żywymi ludźmi lecz będzie tworzył i animował postacie bohaterów w komputerze. Zaś praca aktorów sądzę, że powoli będzie sie sprowadzała wyłącznie do podkładania głosu pod animowane postacie.

Mówiąc o podróżach w czasie miałem na myśli swobodne podróżowanie w przeszłość i przyszłość. Choć zaznaczam, że moja wiedza nie jest 100% fachowa, a tylko hobbystyczna, to z tego co wiem nie jest po prostu możliwe dokładne odtworzenie stanu, który już zaszedł. Bodajże La Place wierzył w doskonały umysł, który wie wszystko, zna każdy stan każdej cząstki elementarnej w każdym momencie. Nie da się jednak tego poznać, bo przy obliczeniach albo zafałszowaniu ulegają położenie, albo prędkość.
Proszę o wybaczenie za zboczenie z wątku głównego, ale o Avatarze już nie bardzo mam co powiedzieć:)
Był jaki był, dla mnie do kanonu kina nie przejdzie pod warunkiem, że w niedalekiej przyszłości podążą za nim kolejni prekursorzy 3D, dla których historia i fabuła nie będzie tylko pretekstem dla graficznych wodotrysków.

Dag: obym nie doczekał ery kina, o której wspominasz. Pierwszym krokiem będą oskary dla komputerowych postaci, a dalej to pewnie legalizowane z nimi śluby. (W Japonii kilka miesięcy temu udzielono ślubu facetowi i postaci anime-poje***, znaczy dziwne)

Do etapu animowania aktorów jeszcze daleka droga. Nie zapominajmy, że pod "skórą" avatarów i Na'vi nadal są aktorzy, których ruchy przeniesiono na ekran. Z pewnością będą dązenia, aby rolę aktora zmniejszyć, ale jeszcze sporo czasu minie, nim będzie całkowicie zbędny. Nie zapominajmy, że były już próby całkowitego zaprojektowania człowieka (vide: filmowe Final Fantasy) które zostały zjechane za słabe odwzorowanie emocji. Sadzę więc, że czeka nas nie tyle wyeliminowanie aktora, a jego ulepszenie. Ot, zobaczyc na ekranie Jacka Nickolsona znów mającego trzy dychy na karku... to byłoby ciekawe.