Sesja się zbliża, uczyć się trzeba, więc ja oglądam filmy. I tak właśnie obejrzałam „Underworld”. I od pierwszych chwil tego obrazu przez moją głowę przebiegała tyko jedna myśl. Czy mam się śmiać, czy może płakać.

Na wstępie uraczeni jesteśmy pseudowydumanym monologiem głównej bohaterki (wampirzycy), któremu towarzyszy klimat, który w założeniu pewnie miał być gotycki. Powiewający na wietrze matrixowski płaszcz pięknej wampirzycy, deszcz padający niemal do końca filmu i niebo zasłane grubymi chmurami. Nic tylko się pociąć przy takiej pogodzie.

Dalsza akcja filmu jest iście szekspirowska. Romeo i Julia się chowają ze swoimi problemami. Oni przecież byli tylko ludźmi, a my to do czynienia mamy z wampirami i wilkołakami. Ale po kolei. Nasza seksowna wampirzyca w lateksowym obcisłym wdzianku spłaszczającym biust odkrywa, że Lykeni (wilkołaki) śledzą jakiegoś człowieka. Z nikomu nieznanych przyczyn postanawia dowiedzieć się po co im ten zwykły doktorek, który nie jest ani szczególnie ładny, ani szczególnie elokwentny. Z powodu różnych przypadków i zbiegów okoliczności nasz człowieczek zostaje ugryziony przez Lucjana, przywódcę wilkołaków. Lateksowa wampirzyca budzi swego stworzyciela, który ją wyklina, ale po odkryciu tego, że jego zastępca sprzymierzył się z wrogiem postanawia na nowo ja umiłować. W międzyczasie nawiązuj się romans między doktorkiem, który staje się wilkołakiem i seksbomba w lateksie. A na sam koniec nasz nowiusieńki wilkołak staje się hybrydą wilkołaczo-wampirzą i zabija obudzonego ze snu „ojca” swej ukochanej.

W filmie dzieje się dużo, ale sensu większego to nie ma. Do tego wiele detali bawi widza do łez pożałowania. Mamy superciche metro, którego wampirzyca z wyostrzonym słuchem nie słyszała prawie do ostatniej chwili, magazynki o niewyobrażalnej wręcz pojemności, monitoring potrafiący robić zbliżenia godne najlepszych aparatów fotograficznych, bazę danych rozpoznająca po fragmencie twarzy potrafi zidentyfikować człowieka oraz szczątkowo przedstawioną historie wampirzo-wilkołaczą, wilkołaka czekającego 500 lat na zemstę i najsilniejsze wampiry hibernowane Bóg jeden raczy wiedzieć, po co. Do tego postaci bez charakteru i wątek miłosny wynikający z powietrza (a może coś było w tym deszczu?).

Nie miałam większych nadziei dotyczących tego filmu, ale przeszedł on moje najśmielsze oczekiwania. Spodziewałam się czegoś lepszego niż skrzyżowania trylogii braci Wachowskich z szekspirowskimi kochankami.

tytuł oryginału:Underworld

reżyseria: Len Wiseman
scenariusz: Danny McBride
zdjęcia: Tony Pierce-Roberts
muzyka: Paul Haslinger
premiera: 2003
produkcja: Niemcy, USA, Węgry, Wielka Brytania
producenci: Kevin Grevioux, Gary Lucchesi, Tom Rosenberg, Richard S. Wright, Robert Bernacchi, Terry McKay, Danny McBride, James McQuaide, Skip Williamson, Henry Winterstern
scenografia: Bruton Jones, Kevin Phipps, Csaba Stork, Malcolm Stone
kostiumy: Wendy Partridge

obsada:
Selene - Kate Beckinsale
Michael - Scott Speedman
Kraven - Shane Brolly
Lucian - Michael Sheen
Viktor - Bill Nighy
Mason - Danny McBride
Singe - Erwin Leder