Tytuł oryginału: Kindred: the Embraced

Serial na podstawie gry fabularnej Wampir: Maskarada. Dzieje się w świecie Wampira, w San Francisco (czyli tym samym mieście, w którym - jak zapewne wielu z Was pamięta - Louis de Pointe du Lac opowiadał swoją historię młodemu dziennikarzynie. Tak, to, że o tym teraz wspominam, ma znaczenie). Miastem rządzi piękny i tajemniczy Książę Julian Luna z klanu Ventrue (bo jakżeby inaczej), który ma zawsze przy sobie Primogenów czterech klanów Camarilli: młodego Gangrela w skórach - Casha; wyniosłą Toreadorkę, wyglądającą jak typowa Tremerka (wierzcie mi - to jakby ożywiona ilustracja Tremere z podręcznika); nie tak znowu brzydkiego, za to miłującego sztukę Nosferata imieniem Deadless i swojego niemożliwie starego mentora Archona.
Ogólnie rzecz biorąc - porażka. Zwłaszcza dla miłośników gry Wampir: Maskarada. Przeplatają się tu przeróżne wątki miłosne, nie wiadomo, po co stworzone. A jeśli nawet zostały tu dodane jako koloryt, czy ewentualnie jakiś spójnik pomiędzy wojnami, to mogłyby chociaż zostać zrobione porządnie.
A gdzie tam!
Mamy tu więc powielony do potęgi entej wątek Romea i Julii. Żeby było śmieszniej, nawet jeden z odcinków nosi tytuł „Romeo i Julia”. Och, słodko.
W tym bowiem serialu klany Gangrel i Brujah prowadzą nieustanną wojnę. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że twórcy zrobili tu problem pod tytułem „kochałem cię, póki byłaś człowiekiem, ale teraz Brujah cię Przeistoczył, więc muszę cię nienawidzieć”. Zgadnijcie, o kim mówię? Tak, Cash i Sasha (!) - ostatnia żywa z rodu Luna.
Kolejna nielogiczność: dlaczego, u diabła, kiedy już wreszcie Brujah otwarcie wypowiedzieli Księciu wojnę, Książę przybył na miejsce Wielkiej Bitwy z przedstawicielami owych czterech klanów, które miał za sobą... i było ich razem wziętych tyle samo, co Brujahów?
Poza tym, jakim cudem Książę zwołał za jedną z wampirzyc Krwawe Łowy (dla tych, którzy nie orientują się w świecie Wampira - Krwawe Łowy to coś jak rozesłanie listu gończego za którymś z wampirów, pogoń. Każdy wampir w mieście ma obowiązek wziąć w tym udział i każdy ma prawo zabić ściganego), zanim ta złamała Maskaradę i nawet nie zdążyła jeszcze o tym pomyśleć?
W dodatku wampiry mogą tam bezproblemowo jeść ludzkie potrawy, pić, co im się żywnie podoba i biegać radośnie po słońcu. Bo słońce owszem, robi im krzywdę. Ale wybiórczo. Tylko tym, którzy czymś się narazili komuś innemu.
Hm.
Obiecałam też, że moje wspomnienie o Louisie coś znaczy. A więc obiecana porcyjka „Wywiadu z wampirem”. Pamiętacie ścieżkę dźwiękową z tego filmu? Nie? To obejrzyjcie pierwszy odcinek „Więzów krwi”.
Co jeszcze mi się nie podobało? Że klan Brujah - chyba najwięksi anarchiści w dość sporej wampirzej organizacji, jaką jest Camarilla, rekrutujący się głównie z bandziorów, rozrabiaków i Harleyowców... Chodzą w garniakach, pod krawatem i wyglądają bardziej szykownie, niż Ventrue - klan arystokratów i polityków.
A ogółem kiedy tylko zaczęłam oglądać pierwszy odcinek, cały serial skojarzył mi się z „Moda na sukces”. Te same wyrazy twarzy, te same problemy, nawet ten sam rodzaj taśmy filmowej. I również skłonność do przerywania w połowie odcinka planszą z błyszczącym tytułem serii. Uch!
Także nie polecam tego serialu w żadnym wypadku. A już zwłaszcza, jeśli, Drogi Czytelniku, jesteś miłośnikiem Maskarady.