UWAGA!
Ponieważ spora część oceny tego filmu opiera się na analizie treści, nie było możliwe napisanie jej bez spoilerów. W zasadzie recenzja jest spoilerem-gigantem. Jeśli nie chcecie poznać treści filmu, nie czytajcie tego artykułu.

O herosie, co swego konia cenił wyżej niż księżniczkę

Zeus w świetlistej zbroi, rozkazujący śmiertelnie poważnym tonem „Release the Kraken!” prześladował mnie w salach kinowych od blisko pół roku. Stwierdziłam więc, że to znak od bogów i wybrałam się w końcu przed srebrny ekran, by zobaczyć coś więcej niż zwiastun. Nie nastawiałam się na intelektualny wysiłek lub chwytającą za serce gmatwaninę losów. Chciałam wielkiej, oślinionej paszczy Krakena w trzy de. Czy byłam za mało wymagająca? O tym za chwilę.

Perseusz, jaki jest, każdy widzi. Półbóg zrodzony ze złotego deszczu (greccy mitopisarze wstydu nie mieli!), ten, który skrócił meduzę o głowę i podbił serce Andromedy. Dla filmowców nuda. No, może gdyby zekranizować scenę jego poczęcia... Ale ja nie o tym.

Oto krótka historia Perseusza według twórców Starcia Tytanów: Zły król odwraca się od bogów, Zeus za karę przybiera jego postać i przelatuje mu żonę, wkurzony władca pakuje małżonkę i zrodzone z nieprawego łoża dziecię do drewnianej skrzyni i rzuca do morza, skąd wyławia ich prosty rybak. Kobieta jest już sztywna, ale niemowlę ma się świetnie. Żyją prosto i szczęśliwie, póki przyrodnia rodzinka znajdy (już dorosłego) staje się przypadkową ofiarą ustawki między kolejnymi zbuntowanymi ludźmi a demonicznymi służbami porządkowymi, wysłanymi przez bogów. Do tej pory mniej więcej wszystko gra, poza tym, że rozeźlony król chwyta babę z bękartem zapakowaną w solidnie wyglądające pudło i ciska znad głowy do morza, jakby to był karton po pizzy. To, że Perseusz przeżył dryfowanie w skrzyni (a może nawet w niej się urodził – tego film dokładnie nie wyjaśnia) tłumaczone jest opieką niejakiej Io, która strzeże go również w dalszym życiu, by w końcu płynnie przejść z roli niańki w rolę kochanki. Tfu, kolejna perwersja.

Wróćmy jednak do spoilerowania. Gdy Perseusz dowiaduje się o swym pochodzeniu i tym, że on jeden może pokonać Krakena (którego bogowie postanowili spuścić z łańcucha na niegrzecznych ludzi, co bezczelnie przestali się modlić), zaczyna narzekać, że nie jest żadnym herosem i nie będzie nikogo unicestwiał, i nie zniży się do skorzystania z boskiej pomocy (którą Zeus mu w końcu ofiarowuje, gdy zauważa, że sam sobie nieźle nagrzebał) i w ogóle dajcie wszyscy święty spokój. Marudzi tak przez niemal cały film, jednocześnie wypełniając powierzoną mu misję. Walczy z tym, który go dwadzieścia parę lat wcześniej posłał w cholerę pocztą morską, ze skorpionami-gigantami, zaprzyjaźnia się z Dżinem (ale nie tym z lampy), który oswaja ocalałe skorpiony, by wykorzystać je jako środek lokomocji. Bestie te poruszają się co prawda z prędkością kulawego ślimaka, ale Perseusz ze swoją ekipą i tak nie mogą się nacieszyć, jak to niesamowicie przyspiesza ich wędrówkę.

Przeskoczmy parę scen, by nie psuć całkiem przyjemności z oglądania tym, co jeszcze filmu nie widzieli i przejdźmy do jaskini Meduzy. Próba dekapitacji pochłania sporo ofiar, w tym Dżina, który w przeciwieństwie do ludzi nie kamienieje, a... wybucha z własnej inicjatywy. Trzeba w tym miejscu dodać, że postać ta, nie licząc mało ludzkiej twarzy, wygląda jak Arab wzięty prosto z pustyni. Słowo daję, w scenie detonacji brakowało tylko okrzyku „Allah akbar!”. Za to echo mojego facepalmu rozniosło się po całej sali kinowej. Gdzieś po drodze ginie Io, ale mimo ciężkiej rany, czeka ze zgonem, aż ukochany skończy walkę, by wygłosić mu kazanie o odpowiedzialności i trudnym losie, któremu musi stawić czoła samodzielnie. Dzielna dziewczynka.

Dochodzimy do sceny finałowej. Andromeda, wystawiona na pożarcie Krakenowi, by przebłagać bogów, nie zostaje zjedzona tylko dlatego, że bestia zna zasady potwornego savoir-vivre i wie, że zanim zje człowieka, musi na niego solidnie naryczeć. W ryczenie to wczuwa się tak bardzo, że Perseusz ma czas przyfrunąć na Pegazie i machnąć mu głową Meduzy przed oczyma. No, cholera jasna! Popsuł mi Krakena, zanim zdążyłam się nim nacieszyć!

Dalej są już flaki z olejem: Andromeda proponuje mu swą rękę i pół królestwa, on oświadcza, że woli własną rękę... znaczy... własnego konia... Nie, to też nie brzmi dobrze. W każdym razie częstuje ją czarną polewką i odfruwa na pegazie. Na dobitkę mamy jeszcze happy end z gatunku deus ex machina (niemal dosłownie), ale to już zobaczycie sami, albo przeczytacie w innym spoilerze.

Celowo pominęłam ciut głębsze wątki, związane z postacią szalonego kaznodziei czy Hadesa, by cokolwiek jeszcze mogło przyciągnąć uwagę potencjalnego widza. Jednak, choćby nastawiać się na ten film do bólu pozytywnie, nic nie zmieni faktu, że jest to łopatologicznie prosta historyjka, luźno żonglująca postaciami mitycznymi. Twórcy filmu nie wysilili się na wyraziste postacie i chyba tego najbardziej w tym filmie mi brakowało. Chwilami diabli wiedzą, o co im wszystkim chodzi i po co w ogóle tam stoją, idą lub wygłaszają kwestię.

Nie byłabym sobą, gdybym nie pomarudziła też na efekty wizualne. Bardzo dynamiczna walka z wieloma postaciami na pierwszym planie w 3D powoduje oczopląs, a takich walk było kilka. Same widoczki zaś ładne i dopracowane, podobnie jak wszelkiej maści potwory. Bogowie i Olimp wyglądają za to dokładnie tak samo, jak we wszystkich amerykańskich ekranizacjach mitów sprzed kilkudziesięciu lat. Może konstytucja im określa, jak mają tworzyć takie miejsca i postaci?

O czym jeszcze nie wspomniałam? Muzyka – hmm. Poprawna? Tak, to odpowiednie słowo. Idealnie wtopiona w tło, dość przewidywalna, zupełnie nieskłaniająca do zakupienia czy ściągnięcia ścieżki dźwiękowej. Tłumaczenie – tekstu jest tam na tyle mało, że tylko kilka razy musiałam rzucić okiem na dół ekranu, by coś zrozumieć. Uderzyło mnie przetłumaczenie „bitch” jako „dziwka”, tuż po tym, jak Io opowiedziała historię Meduzy, z której wynikało, że jej jedyny stosunek seksualny był wynikiem gwałtu. Aż na moment obudziła się we mnie feministka.

Podsumowując, relaksująco i chwilami śmiesznie (zwykle wbrew zamierzeniom twórców). Nikt się nie wysilił nad tworzeniem fabuły, więc nie trzeba się też wysilać przy jej odbiorze. Dość przyjemnie dla oka. Nie żałuję wydanych pieniędzy, tym bardziej, że nie były moje, ale też nie straciłabym wiele, omijając ten film.

Ps. Jeśli Kraken postanowi wnieść pozew o odszkodowanie za zmarnowanie roli jego życia, podpiszę się pod listą poparcia.

Oryginalny tytuł: Clash of the Titans
reżyseria: Louis Leterrier
scenariusz: Travis Beacham, Phil Hay, Matt Manfredi
zdjęcia: Peter Menzies Jr.
montaż: Martin Walsh, Vincent Tabaillon
muzyka: Ramin Djawadi
premiera: 2010
produkcja: USA, Wielka Brytania
producenci: Karl McMillan, Jon Jashni, Basil Iwanyk, Kevin De La Noy, William Fay, Thomas Tull
scenografia: Troy Sizemore, Patricio M. Farrell, James Foster, Anna Pinnock, Martin Laing
kostiumy: Lindy Hemming
czas trwania: 106 minut

Obsada:
Sam Worthington - Perseusz
Ralph Fiennes - Hades
Liam Neeson - Zeus
Gemma Arterton - Io
Mads Mikkelsen - Draco
Alexa Davalos - Andromeda