W sumie to nie wiem. Chyba jakichś bliżej niesprecyzowanych piekielnych mocy. Może ma tu coś do rzeczy mega katolickie wychowanie?

Śniły mi się kiedyś jakieś diabły w dzieciństwie. Ale to były takie ludowe, "niegroźne" polskie diabły. W czerwonych spódnicach, coś a'la Mazowsze:) No, ale wtedy się bałam. Po tym śnie, znaczy się. Jakoś tak to pamiętam.

Starszy kuzyn kiedyś (na wakacjach) skomentował, że pełnia to noc wampirów. Spaliśmy wtedy w przyczepie kampingowej i jak to usłyszałam, to nie chciałam spać przy drzwiach:)

A po przeczytaniu jakiegoś artykułu o czarnym, szalonym rumaku mordercy, tegoż rumaka też się bałam. Zapadło mi w pamięć.

No, a potem w czasie młodzieńczego buntu najgorsi "wrogowie", czy lęki zostały oswojone. Piekielne moce i wampiry okazały się najlepszym towarzystwem, a konno jeżdżę do dziś.

:)

Nie ma to jak dzieciaki, które nakręcają się wzajemnie ;]

Pamiętam jak np. nastraszyłam swoją młodszą siostrę, że w jej łóżku pod kołdrą są węże. Iwona już dawno smacznie spała, a ja przez całą noc nie odważyłam się wejść pod kołdrę. Oczywiście bałam się, że są tam węże xD

Czego się bałam? Buuuki!

Moje dzieciństwo było stanowczo mniej beztroskie, dlatego też innych rzeczy się obawiałem. Pamiętam, że momentami wpadałem w panikę, gdy mój ojciec spóźniał się choćby 10 minut, pamiętam sytuacje, gdy szliśmy z rodzicami do kościoła, a mojego tatę zaczepiali jacyś ludzie i brali na rozmowę. Dopiero później, gdy już byłem starszy, wiedziałem, że chodzi o "działanie przeciwko partii".

Pamiętam doskonale chwilę, gdy mój tatko wrócił do domu po kilku dniach nieobecności. Mama nie pozwoliła mi się z nim widzieć, mówiła, że tata jest chory i musi odpoczywać. Ja jednak widziałem go, gdy wchodził, wiedziałem, że spotkała go "ścieżka zdrowia". Właśnie od tej chwili moje dziecięce lęki przerodziły się w coś poważniejszego. Prawdę mówiąc nie wiem, czego się wcześniej bałem, po prostu obawa o rodziców wyparła wszystko inne z pamięci.