Opowiadanie dedykuje mojej kumpelce Aśce W., za cierpliwość do mnie i moich odchyłów.

Leżała plackiem na werandzie obok tłustego, burego kota pracowicie myjącego sobie odbyt w asyście niecenzuralnych dźwięków. Pomyśleć, że niektórzy ludzie dają się lizać zwierzęta po twarzy – fuj… chociaż z drugiej strony w niektórych uzdrowiskach promowana jest maseczka z krowiego łajna. Cóż… ludzie są po prostu dziwni.
Łucja nie zawracała sobie głowy szukaniem leżaka na którym mogłaby rozłożyć swoje asymetryczne ciało - składające się z ogromnego biustu, krótkiego raczej krągławego tułowia, z lekka jajowatej głowy i nieproporcjonalnie długich i chudych kończyn, - tylko leżała na parkiecie chłodząc się bliskością ziemi w ten upalny dzień.. Nie znosiła upałów, szczególnie na wsi, gdzie co rok spędzała wakacje unikając much, komarów i wścibskich krewnych.
Pajęczyca, bo tak ją zwali ze względu na aparycje znajomi, z niechęcią myślała, że musi wyjść zaraz na pole, niemal w samo południe, prażyć się w skwarze i czekać. Nie lubiła załatwiać swoich dodatkowych spraw, ale cóż musiała nawet w wakacje.
Ze złością spojrzała na podwórze gdzie bawiło się umazane bóg wie czym jej kuzynostwo, a skrzaty podbierały warzywa z ogródka – rzecz jasna skrzaty były widzialne tylko dla niej, czym się nie chwaliła nie lubiąc związywanych rękawów, drzwi bez klamek i ludzi w białych kitlach. Westchnęła i chcąc-nie chcąc uniosła swe cielsko, a tłusty kot obdarzył ją ciekawskim spojrzeniem poczym zainteresował się na powrót swym zadkiem.
Najpierw skierowała się do komórki gdzie już czekała na nią dobrze naostrzona siekiera, a właściwie drwalski topór z dawnych czasów. Przerzuciwszy go przez ramie przekradła się obok swego wujka i usilnie starając się nie rzucać w oczy (ale i tak pewno na drugi dzień ludzie będą szeptać, że ‘ta dziwaczka znowu spaceruje z siekiera’) ruszyła w kierunku wielkiego pola pszenżyta. Weszła niemal na jego środek schylając się wśród kłosów i powoli czyniąc niewidzialną. Na skoszonej części wokół snopka bawił się chłopiec – idealna przynęta.
Nie czekała długo po chwili powietrze zadrgało, zawirowało i w środku niewielkiej trąby powietrznej pojawiła się kobieca postać z worem na plecach i sierpem w ręku. Trzymała się prosto i poruszała jak młódka lecz jej twarz i ręce zakończone ostrymi szponami były stare, pozbawione źrenic, niesamowicie niebieskie oczy lśniły niesamowitym blaskiem, a z wyszczerzonych ust wystawały długie, żelazne zęby. Południca miała zamiar dziś upolować zdobycz.
Upiorna postać rzuciła się na chłopca który zaczął się drzeć wniebogłosy, a po chwili jego wrzaski się wzmogły gdyż czaszka południcy pękła nagle na dwoje, a mózg rozbryzgał się wokół w tym na jego twarz. Malec uciekł z wrzaskiem, a Pajęczyca westchnęła patrząc na martwe ciało upiora do którego podbiegła chmara, widzialnych tylko dla niej, krasnoludków i zataszczyła w głąb pola by porąbać na kawałki oraz usunąć wszelkie ślady jej bytności – kochani pomocnicy wiedźm.
Przerzuciła topór przez ramie i nadal niewidzialna wracała do domu. Co prawa mogła załatwić południcę zaklęciem lub jakimś ludowym rytuałem, lecz preferowała proste sposoby i mimo, że była od kilku lat aktywna wiedźmą pilnującą równowagi między magiczna warstwą świata, a tą bardziej trywialną rzadko używała magii.
Dziś niepokorna południca jutro rozmowa z leśnym lichem. Ech, ciężkie życie.