To ja jestem jakaś dziwna. Mnie chyba niczym nie straszono, albo mam taką lukę w życiorysie, że nie pamiętam :P
Miałam wyimaginowanych przyjaciół, niewidzialne psy i koty i całe wymyślone, własne światy. A bałam się... chyba tylko obrazu w sypialni jednej z moich ciotek. Zawsze wydawało mi się, że ten Jezus z obrazka się do mnie krzywo uśmiecha. To było jedno z tego typu dzieł sztuki, na którym postać, gdziekolwiek się stanęło patrzała w oczy.

"Nie dano nam wolnej woli, ale dano nam siłę, byśmy mogli o nią walczyć"

"To było jedno z tego typu dzieł sztuki, na którym postać, gdziekolwiek się stanęło patrzała w oczy." - w nastoletnich już czasach miałam na ścianach kilkadziesiąt plakatów, powieszonych tak, żeby patrzyły na mnie, jak leżałam na łóżku... ^^' W końcu zaczęłam się z tym czuć dziwnie - zasypiam, a tu patrzy na mnie tłum ludzi ;p

Nie przypominam sobie, żeby straszono mnie potworami... ale wymyśliłam sobie "potworki" - inną rasę. Nazwałam ją olkiesty i rysowałam całymi miesiącami różnych przedstawicieli, klasyfikowałam i opowiadałam o nich każdemu, kto tylko chciał słuchać (i tym, co nie chcieli - też :D). Ale 99% słuchaczy nie potrafiło zrozumieć istnienia innej, obok ludzi, rasy i uparcie mnie poprawiało, że mówi się "orkiestra", nie "olkiesta" :(


O, ale za to zdarzyło mi się, że przyśniło mi się, że w moim łóżku pogryzły mnie wielkie mrówki i przez pewien czas szukałam wokół siebie mrówek przed zaśnięciem. Pamiętam też inny, przerażający mnie sen - śniło mi się, że wyglądam jak Feler Lumpeks z "Atomówek" (co było mniej ważne) i ktoś właśnie próbuje piłą odciąć mi piętę (co wywoływało u mnie nieziemską gęsią skórkę).


A sam Feler Lumpeks wyglądał tak:

widziałem duchy, a raczej ich działalność, widziałem swój strach, który mijał, gdy całymi nocami przesiadywałem przed akwarium z rybkami, w które wbijałem wzrok, by nie spoglądać w stronę drzwi... Mnie nie trzeba, było straszyć, bo mój strach sam się rodził. ale to właśnie podczas tych długich nocy, nauczyłem się mieć szacunek dla istot z innych światów. Nawet jeśli tworzyła je tylko moja wyobraźnia...

Mnie też nigdy nie straszono jakimiś potworami. Ja zawsze byłam miłym, grzecznym, i nie płaczącym dzieckiem. Słodką małą dziewczynką, ale nigdy nie lubiłam bawić się lalkami i te, które dostawałam chowałam pod fotelem i nie wyciagałam, ale kiedyś dostałam taka porcelanową, dużą lalkę, którą mama mimo moich protestów usadziła na chonorowym miejscu. Potem całą noc zamykałam oczy i otwierałam je jakies 5 sekund później, bo byłam pewna, że Ta lala się rusza, a cała reszta wychodzi spod fotela i wszystkie chcązabrać mi duszę i same być dziewczynkami, a mnie uwięzić jako lalkę. Nastepnego dnia wszystkie lale pracowicie zakopałam w piaskownicy i do dziś nie lubię takich zabawek. ...Brrrr....

Aaaa...nio i jeszcze zawsze panicznie bałam się, że będę zamknięta, że zatrzasnę się w toalecie, albo w pokoju i nie będę mogła wyjść. Taka dziecinna klaustrofobia.

W domu mnie nikt potworami nie straszył, ale jako, że jestem taką mieszanką kulturową, że dano mi wolny wybór: jak chcesz, to wierz i chodź na religię, jak nie chcesz, to nie wierz; siostra zakonna, która miała ze mną lekcje katechezy w pierwszej klasie, jak tylko się dowiedziała, kim jestem, natychmiast zaczęła mnie straszyć, że jak mama nie zacznie chodzić do kościoła, to ją diabli porwą i zaniosą do piekła. Więc po nocach przez dłuższy czas śnił mi się ten sam sen - moją ciemną, malutką uliczką zbliżają się małe, okrągłe, czarne stworki (podobne trochę do Bobka z "Muminków"), ja stoję w oknie i nie mogę się ruszyć ze strachu. W drugim pokoju gra telewizor i spiker mówi, że ostatnio potwory pożerające mamy widziano w okolicach mojej ulicy.
Następna scena - siedzę w łóżku i boję się wyjść. Ale wreszcie zbieram się w sobie, wychodzę... a tam, w przedpokoju pełno damskich butów. I wiem, że to są buty pożartych przez te potwory mam.

Albo innym razem naoglądałam się jakichś głupich bajek. Nie pamiętam, co to było, w każdym razie kreskówka. Jedyne, co stamtąd pamiętam, to scena, w której chłopiec położył się spać. Przed snem jeszcze mama mu powiedziała, żeby nie wystawiał rąk ani nóg poza krawędź łóżka, bo wtedy jakiś wielki, zły czarnoksiężnik będzie mógł go porwać. Ale dzieciak wiercił się przez sen, więc czarnoksiężnik wystawił spod łóżka swoją paskudną łapę i wciągnął go pod łóżko do swojej strasznej krainy, gdzie chłopiec odwalał niewolniczą pracę.
Potem przez kilka lat bałam się wystawiać kończyny poza krawędź łóżka. XD

Ale do tej pory można mnie wystraszyć, jeśli ktoś się bardzo postara. Na przykład po obejrzeniu "Kręgu" musiałam przez dwa tygodnie spać z zapalonym światłem, bo miałam wrażenie, że jak tylko zamknę oczy, pojawia się nade mną Samara. :D

Straszenie mnie mijało sie z celem. wpierw rodzice próbowali standardami - że jak nie bede grzeczna to mnie baba-jaga porwie. odpuścili gdy pewnej nocy wylazłam na zewnętrzny parapet okna i zaczełam sie drzeć w niebogłosy 'babajagi chodźcie do mnie!!!' - rodzice blisko zwału, ściagajacy mnie z parapetu i tłumaczący żebym tego nigdy wiecej nie powtarzała(w sumie mogli sie tego spodziewać po tym, ze nie szło mi póścić zadnej bajki gdzie czarownica/smok/potwór ginie bo sie zanosze płaczem dlatego rekordu oglądalności u mnie biły 'przygody wesołego diabła'). Potem przyszedł czas na potwora z maminej szafy (mogmor)żebym w razie czego nie grzebała jej w ciuchach. ponoc (sama tego nie pamiętam) madre znalazła w owej szafie cos na wzór ołtarzyka wiec takze odpóściła. Czasami próbowano straszenia mnie buką (ciocia była taka naiwna) - nie pomagało bo buke bardzo lubiłam. Do tego wymyśliłam sobie grono własnych maszkar z których jedna mieszkała w lustrze (jeżeli ktos bdzie robił miny do lustra odgryzie mu twarz), inna pod moim łóżkiem (jeżeli sie podczas snu spóści nogi na ziemie to odgryzie stopy), trzecia pod wanną (trzeba dobrze zakorkować wannę i wyjść przed spuszczeniiem wody z niej bo jak nie wysunie macki i cie wciągnie), jednak żadna z nich nie była dla mnie źródłem jakiegoś szczególnego leku. ale co mówić o dziecku dla którego od ukończenia ośmiu lat 'Z archiwum x' pełniło role dobranocki...