Była mroźna zima, a zapasy zgromadzone w porze letniej
kończyły się w spichlerzach. W północnej części Skandynawii, śnieg topniał
tylko na okres miesiąca i tylko wtedy można było uzupełnić zapasy żywności,
ponieważ drogi z portów do miast były przejezdne dla wozów. Ludność
zamieszkująca te tereny głównie czerpała korzyści z łupieżczych wypraw, które
pozwalały utrzymać Jarlom swe osady. Jednym z takich miejsc było portowe miasto
Birka, rozciągała się tam ogromna przystań przy której cumowało jedenaście
drakkarów gotowych do kolejnej barbarzyńskiej wyprawy. Miasto było bogate,
ponieważ stacjonowała tam drużyna wojowników na czele z niezwyciężonymi berserkami,
którzy zapewniali wszystko co niezbędne dla ludzi mieszkających w Birce,
począwszy od żywności, kończąc na bogactwach z brązu i srebra.
Synem Jarla panującego w Birce był młodzieniec o imieniu Sigvard, był silny jak
na swój wiek, ale nie interesowała go przynależność do drużyny i łupienie
mniejszych miast, a do tego właśnie przekonywał go ojciec. Pewnego wieczora
doszło do kłótni w głównym budynku, który stał w centralnej części miasta,
miejscowi zwali ten budynek hallą. Kłótnia rozgorzała między Jarlem Thoralfem
zwanym Rudym, który sprzeczał się z 
jednym z wojów o legendę, która głosiła, że smok z północy pomoże bronić
się miastu przed zagładą, która nadciągnie pewnej nocy z południa. Thoralf w
szale wywrócił jeden ze stołów, który był pełen jedzenia, miodów i piwa, a
następnie rzekł:
- Mojego miasta nie można pokonać! Posiadamy najwaleczniejszych wojowników i
wysokie mury głupcze! Jeżeli masz jakiś dowód, który potwierdzi istnienie tego
smoczego pomiotu to przedstaw takowy tu i teraz, przy wszystkich! – zapadła
cisza, a po chwili gromki śmiech, którym obłożyli doświadczonego wojana  ludzie przebywający w halli, po chwili
usłyszano szczęk zamykanych drzwi, a wojownika nie było już w budynku…
Wybiegł za nim Sigvard, który przysłuchiwał się wszystkiemu z ukrycia.
Młodzieniec zainteresował się legendą o smoku i prosił Ivara, aby  ją opowiedział. Ivar jednak nie chciał wdawać
się w dyskusje z Sigvardem, odmachnął się swoją ogromną ręką po czym
młodzieniec wpadł głową w zaspę śniegu, lecz to nie powstrzymało Sigvarda, aby
popędzić po raz kolejny za Ivarem i pytać o legendę. Wojownik widząc zapał i
ambicje chłopaka, postanowił opowiedzieć historie o smoku, aby ten dał mu
święty spokój. Weszli do rozpadającej się chaty położonej na skraju miasta,
wtedy Ivar, który przez całą drogę nie odezwał się słowem, przemówił:
- Siadaj i słuchaj, bo dwa razy nie będę powtarzał. – Sigvard od razu posusznie
usiadł przy palenisku i wziął z ławy kufel miodu, który zapełnił przed momentem
Ivar, po czym wsłuchiwał się w opowieść.
- To historia jaką usłyszałem od ojca, a on od swojego ojca – rozpoczął Ivar
popijając miodu.
- Starszyzna miasta, które tutaj powstało i zwie się dziś Birka dawniej
rozmawiała ze smokami, które broniły tej osady przed najeźdźcami, a swoimi
ognistymi podmuchami roztapiały śniegi, aby ludzie mogli uprawiać zboża. Góry
jakie otaczają dziś Birke dawniej były siedzibą smoków, nie bez powodu ludzie
nazywają te góry smoczymi, gdzieś pomiędzy szczytami jest jaskinia, a w niej
znajduje się smoczy jar i ostatnie smocze jajo, a wraz z nim szansa na nasze
wybawienie. Smocze jajo może znaleźć tylko człowiek o czystym sercu, który nie
ma nikogo na sumieniu. – Opowieść trwała krótką chwile, ponieważ niemal
natychmiast ogłoszono stan pełnej gotowości, nieprzyjaciel atakował port.
Sigvard pomyślał, że spełnia się legenda i postanowił szukać smoczego jaja
zamiast walczyć z najeźdźcami, na poszukiwania wyruszył tej samej nocy. Szedł
wraz z przyjacielem Therkelem w smocze góry, obaj opatuleni w baranie skóry,
ponieważ było straszliwie zimno. Spoglądając w stronę morza, gdzie jeszcze
wieczorem stał port, spostrzegli jedynie zgliszcza i łodzie plemion
słowiańskich, które prawdopodobnie połączyły swoje siły by odciąć osadę od morza
i wypraw, które zapewniały jej dobrobyt. Therkel zaniepokojony widokiem palonej
przystani i drakkarów powiedział:
- Straciliśmy wszystko co trzymało nas przy życiu, w spichlerzach kończą się
zapasy, wszystko wskazuje na to, że nie przeżyjemy zimy. – po czym złapał
Sigvarda za ramie z widocznym przerażeniem w oczach i bladością na twarzy. –
Sigvard odepchnął Therkela i odpowiedział:
- Musimy zdobyć jajo i sprawić by legenda się spełniła. – Następnie obaj
ruszyli szybkim krokiem marszowym w górę.
Po dwu dniach wędrówki po górskich szczytach i widoku kończących się zapasów
żywności, które wykradli z osady, stracili zapał do dalszych poszukiwań.
Dodatkowo wzmogła się śnieżyca, która znacznie pogorszyła widoczność. Sigvard
wraz z Therkelem postanowili schować się w jaskini, którą wypatrzyli już
wcześniej. Rozpalili tam ognisko, aby nie zamarznąć w nocy, ustalili również,
że rano zawrócą do miasta i tam ze wszystkimi będą czekać na śmierć głodową.
Obaj zawinięci w skóry mocno przylgnęli do siebie, aby było cieplej. Nad ranem
Sigvarda obudził jakiś dziwny stukot dobiegający z ciemnego końca jaskini. Młodzieniec
zabrał palące się drewno z ogniska, po czym udał się w ciemności okalające
jaskinie. To co zobaczył odebrało mu mowę, jednak pobiegł do Therkela i obudził
przyjaciela, aby pokazać mu to co znalazł w ciemnościach jaskini. Było to
olbrzymich wielkości jajo zawinięte baranimi skórami. Na ścianach jaskini
widniały runy, które głosiły:
-„Jajo potrzebuje ognia, by smocze dziecię przyszło na świat. Zostanie
stworzony nowy ład, który pozwoli żyć ludziom północy. Smok zwie się Hrafn,
zakończy wszystkie bitwy, a wtedy urodzaj zapanuje w Skandynawii.” – Sigvard i
Therkel rozpalili ognisko po czym wepchnęli w płomienie jajo i czekali na
efekty. W oddali słychać było rogi sygnałowe, które oznaczały przygotowania do
bitwy. Przerażony Therkel wyjąknął:
- Zjednoczone plemiona Słowian schodzą na ląd, by mordować naszych ojców i
matki! Spieszmy się Sigvardzie! – nagle jajo zaczęło się dziwnie poruszać i
podskakiwać, wyglądało na to, że jego rozmiary się dwukrotnie powiększyły w
płomieniach. Nagle skorupa pękła i ukazała się smocza głowa. – Sigvard z
uśmiechem na twarzy wykrzyczał do Therkela:
- Jest dokładnie taka jak z opowieści Ivara! – po czym smok odpowiedział:
- Skol! Sigvardzie, czekałem tu na Ciebie. Pozwól niech się wydostanę z tego
przeklętego ciasnego jaja. Przez trzysta lat bytowania w tak ciasnym miejscu
przyda mi się rozprostować skrzydła. – Sigvard nie zdążył z wrażenia nic
powiedzieć, smok wydostał się z jaja, wyszedł przed jaskinie, zostawiając za
sobą ogromne ślady swych pazurów na śniegu, po czym wzbił się w powietrze,
rozpiętość jego skrzydeł była ogromna. Odmienił on losy bitwy, Jarlem został
Sigvard, a w Birce panował pokój i urodzaj. Nie potrzebne już były mordercze
wyprawy i zabijanie innych ludzi, żeby przetrwać,  smoczy oddech zapewniał mieszkańcom Birki
możliwość uprawy zbóż, a Sigvardowi władzę nad miastem, które stało się
największym w całej Skandynawii. Smoczątko, które smokiem się okazało wypełniło
legendę i swoje przeznaczenie. Hrafn bronił miasta przez kolejne trzysta lat.