Piękny był Apollo, bóg poezji i muzyki, kapelmistrz wsławiony orkiestry olimpijskiej. Dziewięć nadobnych cór Zeusa i Pamięci miał on na swe usługi. Zamieszkiwały owe muzy szczyty gór, na beockim Helikonie i Parnasie, tam, gdzie święte źródło kastalskie bije. Wyniosłości Pierii malownicze pod Olimpem zaś za siedzibę sobie upodobały. Na łąkach kwitnących napotkać je było można, gdzie trzody boskie pasają się na trawach zielonych. Powiadają teraz ludzie, że kto zabłądzi w górach Pierii postradać zmysły może albo i w przepaść być strąconym przez "złe duchy" uprzednio oślepionym.
Muzy owe po prawdzie szaleństwo sprowadzić mogły, jednak szaleństwo owe słodkie było i piękne, a była poezja.
Muz owych dziewięć było, jak zostało powiedziane, a każda inną sztuką parała się i inne nosiła atrybuty.
Kalliope -Pięknolica, muza pieśni bohaterskiej, dajmy na to, rylec i tabliczkę do pisania trzyma. Klio - Sławę Głosząca, zwój pergaminu niesie, gdyż to historii jest patronka. Euterpe - Radosna, na flecie gra nieustannie, a muzą jest ona liryki. Taleja - Rozkoszna w masce komicznej muza to komedii. Melpomene - Śpiewająca muzą jest tragedii, tedy za godło smutną ma maskę. Terpsychora - Kochająca taniec, w ręku swym ma ogromną lirę, na której przygrywając tańczyć uczy ludzkie plemię. Erato - Umiłowana, pieśni miłosne wygrywa na swej nierozłącznej cytrze. Polihymnia chadza w głębokiej zasłonie, albowiem zsyła natchnienie tym, którzy hymny piszą i pieśni nabożne; Urania (Niebiańska) dźwiga globus astralny, bo jej działem jest astrologia.

Wdzięczne ciała obmywszy w rzeźwiących nurtach Permesu, muzy, Olimpu dziewice, korowód piękny zawiodły na Helikonu wyżynach, stąpając pieśniom do wtóru. Stamtąd, ruszywszy gromadą, w całuny mgielne spowite, szły pośród nocy w dolinę, śpiewając głosem przecudnym. One to niegdyś Hezjoda uczyły pięknego śpiewania u Helikonu podnóża, gdzie owce pasł białorune. Kostur dały mi potem do rąk, ułamawszy laurową gałąź pięknie rozkwitłą - i boską natchnęły mnie pieśnią.

/Hezjod, poemat "Teogonia"/