Trudne czasy nam nastały. I zimniej w zimie i goręcej w lecie, piwo nie to samo a i młodzież nam spsiała. Nie wiem, czy to ewolucja, czy wpływ telewizji, faktem jest natomiast, że twórcy - czy to filmowi, czy literaccy - chcąc przypodobać się owej publiczności, tworzą dzieła, które młodzież łyka z zachwytem, a starszych przyprawiają o ból zębów. Dzięki temu banda zabijaków wyglądających jak żule spod budki z piwem szlachtuje setki pozbawionych krwi żołdaków, wielcy magowie zafundowali sobie lifting i popieprzają na miotłach z różdżkami, a wampiry nie dość, że głupie, to jeszcze świecą się niczym psu... nos. Cieszy więc tym bardziej fakt, że niektórzy nie podążają ślepo za tym trendem.

Jedną z takich osób jest Laurell K. Hamilton, autorka cyklu o Anicie Blake. Szczerze mówiąc, nigdy o tej pani nie słyszałem, a po jej książkę sięgnąłem tylko z powodu dość pozytywnego artykułu, dotyczącego owego cyklu. Wyłaniał się z niego obraz powieści mieszającej w sobie elementy "Wywiadu z wampirem", "Blade'a" i "Buffy, postrach wampirów". Obraz dość prawdziwy… choć nie do końca...

Książka opowiada (jak można się domyślić) o Anicie Blake, animatorce. Któż to taki animator? Ano mniej więcej taki nekromanta. Masz problem z testamentem męża, który przedwcześnie zszedł z tego łez padołu? Nie ma sprawy - płacisz odpowiednią sumkę, a zawodowy animator ożywi męża w formie milutkiego zombie, byś mogła się wszystkiego dowiedzieć. Proste, prawda? Oczywiście, jak przystało na bohaterkę horroru, Anita znalazła sobie także dodatkowe zajęcie - mianowicie wykańczanie wampirów na mocy wyroku sądowego. Tak się bowiem złożyło, że kraj Wuja Sama jako jedyny uznał prawa wampirów i zalegalizował ich egzystencję. Teraz "żyją" sobie, prowadzą interesy i ogólnie starają się być w miarę prawymi obywatelami, którym obiad sam pcha się w ramiona i zęby. Nie dziwi więc, że istnienie kogoś, kto wykańcza je niemal zawodowo, niezbyt krwiopijcom pasuje. Z tego też względu Anita dorobiła się tyleż honorowego, co kłopotliwego tytułu "Egzekutorki".
W chwili, w której dzieje sie akcja powieści, w mieście dochodzi do kilku morderstw wśród wampirów. I to Anita - zdecydowanie nie z własnej woli i nie po dobroci - została wybrana, aby tę sprawę rozwiązać. W przeciwnym razie... no cóż, śmierć w takim wypadku wydawałaby się darem losu. Dosłownie.

Książka - w moim odczuciu - ma trzy niezaprzeczalne plusy. Pierwszym jest sama bohaterka, Anita Blake. Zwykła, niepozorna kobieta, która wszystko zawdzięcza swoim umiejętnościom i treningowi, a nie super mocom. Jest na wskroś ludzka, z ludzkimi ograniczeniami (zwłaszcza kruchością ciała), przyzwyczajeniami, gustami, lekami czy fanaberiami (ze zbieraniem pluszowych pingwinków włącznie). Nie jest żadną maszyną do zabijania, jej ofiar nie można liczyć w setkach, ma jednak niezaprzeczalną wiarę w to, co robi, pewność własnych umiejętności... i dość wkurzające poczucie humoru, przynoszące jej nierzadko masę kłopotów. Jest postacią, która krwawi, która się boi i z którą można się utożsamić. I przede wszystkim – jej poczynania, choć nie zawsze racjonalne, zawsze działają na podstawie pewnej logiki, czego niestety u innych autorów nieraz brakuje…
Drugim plusem jest konstrukcja świata, a zwłaszcza - wampirów. Zapomnijcie o "Zmierzchu" czy innych Blade'ach. Wampiry nie są tutaj punkami, śmieciami tudzież nastolatkami uganiającymi się za laskami w porywach wielkiej, międzygatunkowej miłości (choć i ta u pani Hilton się znajdzie). Wampirzy mistrzowie to wiekowi nieumarli: potężni, tajemniczy i - co tu kryć - niekiedy dość pociągający. Wampir u Hamilton to nie zwierzę łaknące krwi, ale istota niezwykle silna, potrafiąca narzucić swą wolę zwykłym śmiertelnikom, nierzadko lubiąca się nimi bawić i oglądać jego cierpienie, a przede wszystkim - przerażająca. Nawet Anita - choć zabiła niejednego krwiopijcę - w spotkaniu oko w oko z silnym wampirem czuje przemożny, niewysłowiony strach, jaki te stworzenia wyzwalają w człowieku. Zdecydowanie bliżej im do Draculi czy Lestata, niż nażelowanego Edwarda.
Ostatnim plusem jest język - prosty, (ale nie prostacki!), dość plastyczny i - z uwagi na narrację pierwszoosobową - naładowany ironią i złośliwościami, których Anita bynajmniej nie szczędzi światu. Hamilton całkiem nieźle buduje nastrój i nie ma problemów z opisami. Akcja idzie gładko do przodu i nie trzeba się zastanawiać co i rusz, „co do cholery autorka miała na myśli?" Dla niektórych może to być błąd, ale nie oszukujmy się - "Grzeszne rozkosze" to nie strawa duchowa na miarę Umberto Eco, ale przyjemne czytadło, mające zapewnić miłą i nastrojową lekturę. I w tej roli książka spisuje się znakomicie.
Mnie w każdym razie podobało się wyjątkowo i znajomości z Egzekutorką nie zamierzam zakończyć na jednym tomie…

 

Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Miejsce wydania: Poznań
Wydanie polskie: 2009
Tytuł oryginalny: Anita Blake, Vampire Hunter: Guilty Pleasures
Rok wydania oryginału: 1993
Oprawa: miękka
ISBN: 83-7298-464-6
Wydanie: II