Czy zastanawialiście się kiedyś, jaki stosunek do siebie mają diabły i aniołowie? Jaką skomplikowaną rozgrywkę prowadzą między sobą i co właściwie decyduje o zwycięstwie lub przegranej? Na jakich zasadach pracują ich "biura"? Czy baśniowe stwory z mitologii greckiej i starożytni bogowie nadal egzystują w naszym świecie?

Na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedź w książce Sheckleya i Zelaznego Przynieście mi głowę księcia. Jest to wyjątkowo zabawna powieść, nosząca cechy literackie charakterystyczne zarówno dla jednego, jak i drugiego autora. Opowiada o swoistych "zawodach millenijnych", których celem ma być określenie dominacji na najbliższe tysiąclecie. Każda ze stron ma przygotować coś, co wykaże jej wyższość nad drugą. Dodatkową zachętą w tym turnieju ma być Nagroda Specjalna dla tej osoby, która najbardziej przyczyni się do sukcesu swego stronnictwa. Na tle takiej rywalizacji ukazane są losy młodego i w gruncie rzeczy dość sympatycznego demona, Azzie Elbuba, jego pomocników - czarującej wiedźmy Ylith i cynicznego, odrażającego sługusa Frike'a - oraz obserwatora z ramienia Sił Światłości, miłego anioła Babriela, mającego tę fatalną wadę, że pragnie pomagać wszystkim - jak się okazuje, nawet samemu diabłu.

Azzie szczerze pragnie zwycięstwa Sił Ciemności, i nawet wpada na dobry pomysł, jak zapewnić swojej frakcji to zwycięstwo. Jego plan wydaje się być bezbłędny - stworzyć metodą doktora Frankenksteina dwoje ludzi i udowodnić na ich przykładzie słuszność pewnej teorii. Jednak od początku wszystko sprzysięga się przeciwko jego wysiłkom - wpada w niespodziewane pułapki, czyha na niego nieprzyjazny gnom Rognir, trzech tępych opryszków i złośliwa dziewczynka Brygitte, wyposażona w łapkę na duchy, wciąż potyka się o obiektywne trudności, i nawet jego własna centrala rzuca mu kłody pod nogi. Ale Azzie jest uparty i konsekwentny...

Oprócz głównego wątku mamy w tej książce dodatkowe ubarwienia w postaci objaśnień, jak działają mechanizmy piekielne bądź niebieskie, i dlaczego tak, nie inaczej. Ponadto sam temat stworzonych przez Azziego "ludzkich składaków" jest bardzo ciekawy i świetnie podbudowany psychologicznie, a ich losy są niemniej interesujące niż sama rozgrywka, której wynik do samego końca pozostaje niewiadomy. Można mieć pewne zastrzeżenia do logiki: akcja osadzona jest wyraźnie na przełomie pierwszego i drugiego tysiąclecia, tymczasem Azzie i Babriel posługują się zaawansowaną technologią, obejmującą karty kredytowe i telefony komórkowe. W treści wspomniana też jest gilotyna, która zostanie wynaleziona ponad 700 lat później, i lalki Barbie, jeszcze późniejszy wynalazek. Stanowi to pewien zgrzyt, którego mogło by nie być, jednak mimo to całość czyta się bardzo dobrze. Styl Sheckleya splata się z charakterystycznym stylem Zelaznego, tworząc lekki, potoczysty strumień słów, może nawet miejscami zbyt lekki, ale wykluczający nudę lub zmęczenie. Język, jakiego używają bohaterowie, jest współczesny, potoczny. W ich wypowiedziach nie ma nic pompatycznego czy przesadnie poważnego. To książka, którą czyta się jednym tchem i odkłada z uśmiechem. Doskonała lektura dla fanów lekkiego, humorystycznego fantasy.

Co do strony graficznej, to można mieć pretensję, że okładka niewiele mówi o zawartości książki - grafika przedstawia nagą blondynkę na tle zamku w chmurach. To może mylić potencjalnych czytelników co do zawartości,która zawiera bardzo niewiele treści erotycznych - i do tego podanych w sposób ledwie widoczny - ale ogólnie przedstawia się dość estetycznie. Układ stron i druk są za to dość przejrzyste, tak że nie ma problemu z percepcja treści, a chociaż, jak to często bywa, papier jest dość marnej jakości, to książka od strony technicznej została wykonana przyzwoicie. Wydałam na nią w swoim czasie 8.50 - odpowiednik dzisiejszych 35 złotych, i były to naprawdę dobrze wydane pieniądze.


Tytuł: Przynieście mi głowę księcia
Autorzy: Roger Zelazny i Robert Sheckley
Tłumaczenie: Mirosław P. Jabłoński
Okładka: miękka
Wydawnictwo: ZYSK I S-KA
Ilość stron: 285
Rok wydania: 1995
ISBN: 83-86530-45-6