Tytuł: Dziecko Rosemary

Autor: Levin Ira

Rok wydania: 1967

"Jego Ojcem jest Szatan, który
wstąpił z Piekieł i począł Syna ze śmiertelnej kobiety! Aby
pomścić krzywdy doznane przez niezłomnie Mu wiernych od czcicieli
Boga!"

Zalicza się tę pozycję do klasyki tegoż gatunku. Ja zaryzykuję
jednak stwierdzenie, że jest ona czymś więcej niż historią,
która z definicji ma przerażać, jest genialną powieścią
psychologiczną z wątkami fantastyki i grozy. Samo wywołanie
przerażenia powiodło się jednak znakomicie. Opowieść utrzymana w
klimacie ciągłego niepokoju, balansuje gdzieś na granicy urojenia
a uświadamiania sobie przez bohaterkę brutalnej rzeczywistości.

Groza, jaką prezentuje, jest moim zdaniem, najbardziej
przerażającą grozą, jaką można osiągnąć. Dlaczego? Ponieważ
wywołuje ją pozornie najpiękniejszy i najradośniejszy stan w
życiu kobiety, który nie powinien kojarzyć się absolutnie z
czymś potwornym i budzącym wszechobecny lęk. A jednak... Przeżycia
bohaterki, opisane po mistrzowsku, przyprawiają o silne emocje i
nieustanne skoki adrenaliny. Przeżywanie ich wspólnie z
książkową Rosemary nie daje spać po nocach. A czego więcej
potrzeba dobremu horrorowi?