Tytuł: „Przygody Alicji w Krainie Dziwów” - w potocznym, polskim tłumaczeniu „Alicja w Krainie Czarów”
Autor: Lewis Carroll ( prawdziwe nazwisko Charles Lutwidg Dodgson)
Rok wydania: 1865

"Jest to zapewne jedyny wypadek w dziejach piśmiennictwa, gdzie jeden tekst zawiera dwie zupełnie różne książki: jedną dla dzieci i drugą dla bardzo dorosłych."
/Maciej Słomczyński, tłumacz/

Pan tłumacz ma tutaj bezsprzeczną rację. Alicją już od czasów współczesnych jej autorowi zachwycały się zarówno dzieci jak i dorośli. Można bowiem czytać ją z powodzeniem jako przepiękną, fascynującą baśń o przygodach małej dziewczynki w świecie pełnym dziwów ( to zdecydowanie lepsze określenie niż czary, na które uparli się nasi tłumacze). Kiedy jednak wczytać się w tę książkę z innej perspektywy... No właśnie. Co może w niej urzec dojrzałego czytelnika?
Przede wszystkim absurd posiadający niewątpliwą logikę. Tak, dokładnie! Autor udowadnia nam, że istnieje wbrew wszelkim pozorom, coś takiego jak „logika absurdu”.
A gdyby tak porównać to, co czytamy w książce Carrolla z tym o czym śnimy, a w zasadzie... sposobem w jaki śnimy? Polecam taką zabawę – formę eksperymentu. To co odkryjemy może nas bardzo zaskoczyć...