Tytuł: „Frankenstein”
Autor: Mary Shelley
Rok wydania: 1818

Czym kończy się zabawa w boga? Na czym polega człowieczeństwo? Jak daleko mogą sięgnąć naukowe eksperymenty i fascynacje?
Takie pytania zadaje nam Mary Shelley już na początku XIX wieku, w swojej powieści. Jedna z największych opowieści gotyckich, a zarazem uważana za pierwszą pozycję fantastyczno – naukową, w pełen grozy, a zarazem dramatyczny sposób ukazuje, jak bardzo zgubna potrafi być ludzka ambicja.
Tytułowy bohater – student filozofii, Wiktor Frankenstein – opętany jest rządzą „stworzenia człowieka”. Szybko okazuje się, że osiągnięty cel dotkliwie krzywdzi samego Wiktora (oraz jego bliskich), a jednocześnie wytwór jego chorych dążeń.
Motyw, w późniejszym czasie mocno oklepany, nadal nadużywany przez kolejnych twórców, moim skromnym zdaniem wciąż nie traci na wadze i aktualności. Może nawet wprost przeciwnie... zyskuje. Do czego bowiem dąży obecna, zaawansowana nauka? Gdyby współcześni genetycy sięgnęli po lekturę i wczytali się dogłębnie w przesłanie pani Shelley, możliwe, że zastanowiliby się jeszcze kilkakrotnie, zanim zajdą o krok za daleko...