Tytuł: całokształt twórczości
Autor: Edgar Allan Poe

„Sens w literaturze powinien leżeć tuż pod samą powierzchnią, albowiem utwory, których wymowa jest zbyt oczywista przestają być sztuką.”

Tak twierdził sam autor. Nie tylko zresztą w słowach objawiał ten pogląd, jego utwory są bowiem najlepszym przykładem potwierdzającym tę tezę.
Obecnie Poe łączony jest z najrozmaitszymi, współczesnymi (lub mniej) gatunkami literackimi: horrorem, fantastyką naukową, opowieścią gotycką, nowelą kryminalną. Mnie najbardziej podoba się jednak określenie używane czasem w celu nazwania ogółu jego pracy twórczej – czarny romantyzm. Moim zdaniem genialnie opisuje ów charakterystyczny styl pisarstwa.
Dziwi was zapewne, że nie wpisałam tu żadnego konkretnego tytułu. Odpowiedź jest banalna. Zalecam i nalegać będę na zapoznanie się z szerszym zakresem twórczości tego autora, niż tylko jeden wybrany utwór (zresztą sama nie potrafiłabym chyba wytypować jedynego tytułu). Dlaczego?
Spokojnie, już tłumaczę.
Mimo okresu, w jakim żył i tworzył Poe, niewiele miał on wspólnego z tradycyjnymi romantykami. Może dlatego nie uczy się o nim w szkołach? W jego prozie dominuje surrealizm przemieszany z niecodziennym wydaniem naturalizmu. Opisy bywają wyjątkowo brutalne, zwłaszcza te dotyczące zmasakrowanych zwłok i innych, równie przyjemnych obrazków. Gdyby tylko brutalność miała jednak przemawiać za atrakcyjnością dzieł, ja nie sięgnęłabym po nie, a tym bardziej się nimi nie zachwyciła. Tym, co u Poe najciekawsze, jest silny psychologizm postaci. To, jak skomplikowanie one myślą i czują, jednocześnie fascynuje, urzeka i przeraża. Całość wywołuje zaś wrażenie sennych majaków wariata czy narkotycznych wizji. Zadziwiające jest dla mnie tak umiejętne łączenie naturalizmu i odrealnienia.
Na uwagę zasługuje również poezja tegoż autora. Kontrast między nią, a prozą nigdy nie przestanie mnie chyba dziwić. Wiersze są bowiem mimo swego mrocznego klimatu o wiele bardziej romantyczne, lżejsze, bardziej uduchowione i przystające do współczesnego im pojęcia piękna.