"Choć mam skrzydła demona
Daj odlecieć mi ku górze.
Daj mi poczuć wiatr, który ty czujesz.
Chociaż wiem, że to łamie
Każde z dziesięciu przykazań,
Bo anioły diabła nie umieją latać..."
/Djibril/

Singiel "Enuma Elish", a potem płyta „Avalon czyli świat żywych grobowców” Djibrila dla mnie osobiście są bardzo ciekawym odkryciem. Jako sceptyk, lubujący się w zupełnie innych nurtach muzycznych, z czystym sumieniem muszę stwierdzić, że jestem mile zaskoczona. Przyzwyczajona do wszechobecnego, w znanym mi rapie, przerostu formy nad mierną treścią, nie spodziewałam się takiego połączenia, jakie prezentuje Djibril.

Nie jest to bowiem kolejna, serwowana masowo przez wielu twórców, dawka pieprzenia o niczym. Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, ten, kto szuka w muzyce palenia zioła i gnojenia policji, z pewnością bardzo się rozczaruje.

Zaskakująca, intrygująca tematyka, nie jest jedyną miłą niespodzianką. Teksty ponad to w niczym nie przypominając częstochowskich rymów, z jakimi kojarzyłam większość rapowych utworów, emanują poetyką i liryką.

Djibril w swoich utworach opowiada historie pełne nawiązań mitologicznych, które mnie osobiście są w stanie porwać i przenieść w inną sferę, gdzieś poza światem i czasem. Jako, że podzielam fascynację autora tematyką... nazwijmy to "anielską", teksty utrzymane w tym klimacie trafiają najgłębiej w moją wrażliwość i wyobraźnię.

Z wytworzonym przez teksty nastrojem współgra delikatny, interesująco i zazwyczaj trafnie dobrany podkład muzyczny, a także pełen emocji, mocny i co ważne obdarzony dobrą dykcją, głos wokalisty.

Na uwagę zasługuje też okładka płyty świetnie, moim zdaniem, oddająca jej nastrój i treść. Nie byłabym sobą, gdybym nie pochwaliła się, iż cytat umieszczony na niej jest mojego autorstwa i pochodzi, jak pewnie domyślają się bardziej zorientowani z mojego cyklu opowiadań "anielskich" - "Meaweteacha sefer".

Wszystko dopełnia interesującego, oryginalnego klimatu, w który warto zagłębić się, wsłuchać uważnie.