Czytaliście pierwszą recenzję filmu Beowulf z 2007 roku autorstwa Kamila "Tyrssona" Gołębowskiego?

Nieco inne wrażenia, związane z tą samą produkcją, prezentuje Paulina Maria "Lorelay" Szymborska-Karcz:

Za cokolwiek weźmie się Hollywood – efekt końcowy zawsze wygląda tak samo: patos zabija, mdły wątek romansowy zostaje wciśnięty wszędzie, choćby i nawet z kretesem psuł całkiem niezłą historię, humor przeraża prostactwem i idiotyzmem, a obraz bezwzględnie należy naszpikować do granic wytrzymałości efektami specjalnymi. Jednym słowem: Łubudu-bum-cmok-bum-bek-ojej. Tak przedstawia się jedyny słuszny i… generalnie jedyny przepis na „dobre kino” według Hollywood, stosowany dokładnie do każdej produkcji. Do tego zdążyłam się przyzwyczaić już dawno. Dlatego właśnie tak rzadko tracę mój cenny czas na oglądanie amerykańskich superprodukcji. Beowulfa z 2007 roku, w reżyserii Roberta Zemeckisa, nie mogłam sobie jednak odpuścić. Za mocno kusiło mnie, by sprawdzić jak będzie wyglądał anglosaski poemat epicki w wersji mega-turbo-epic-heroic fantasy.

Mamy tutaj przykład najbardziej typowej hollywoodzkiej produkcji z gatunku heroic fantasy. Bohater przepakowany do granic możliwości, mnóstwo efektów specjalnych, nienaturalnie wyglądające potwory rodem z gier komputerowych… Jest i romans, i kiepskie żarty w stylu „na jaja Odyna”, i miecze bez pochew trzymane za ostrza. Irytujący bywa Beowulf noszący kolczugę na gołe ciało, walczący z Grendelem zupełnie nago, czy też skaczący po belkach na suficie niczym prawdziwy ninja. Na wszystko to jednak da się bez problemu przymknąć oko, gdyż film jako całość prezentuje się naprawdę interesująco i niezwykle miło się go ogląda.

Jeśli pragniesz dowiedzieć się więcej, zajrzyj TUTAJ.