Siedzi wiedźma w fotelu, kurczowo zaciska dłonie i tępo patrzy w ścianę.
Jest to jedna z tych wiedźm nowoczesnych, no wiecie – już nie lata w soboty z miotłą po mieszkaniu jak jej babka, ale ma odkurzacz. Do komunikowania się z innymi nie używa żadnej szklanej kuli, nic z tych rzeczy, od czego w końcu ma laptopa, Internet i Gadu-Gadu? Nawet porządnie wywaru uwarzyć nie potrafi, no bo po co, skoro teraz wszystko w proszku, wystarczy zalać wrzątkiem z czajnika, odczekać pięć minut i gotowe! Poza tym jednak jest czarownicą pełną gębą – jak na możliwości współczesne, oczywiście – a zatem mamy tu długie poczochrane czerwone włosy i czarną koszulę na grzbiecie… szał ciał i uprzęży!
Już prawie północ.
Wiedźma siedzi zesztywniała, nie rusza się, tylko pustym wzrokiem spogląda na ścianę, niezbyt estetyczną nawiasem mówiąc, tapeta bowiem w swych niższych rejonach częściowo porwana jest na strzępy. Czemu tak patrzy? Może duma nad małym remontem? Nie, chyba nie. Dziwny ma ten wzrok, jakby pełen niedowierzania, szoku. Takich uczuć tapeta wywoływać raczej nie może…? Chociaż, kto wie, może jest estetką (wiedźma, nie tapeta, rzecz jasna).
Czarownica porusza się po raz pierwszy od dłuższego czasu, choć wyrazu twarzy nie zmienia. Przesuwa fotel tak, by móc teraz swobodnie spoglądać na kanapę, której oparcia również są mocno postrzępione. Patrzy przez chwilę, opierając brodę na rękach, i intensywnie rozmyśla. Może nad tym remontem? Podniszczone wnętrze pomieszczenia widać absorbuje ją bez reszty. O czym duma teraz? Nowa sofa? A może wystarczy rzucić jakąś kapę i nie będzie widać? Podchodzę bliżej i patrzę na zadrapania – kurczę, jak nic rezultaty akcji kocich pazurów! Oglądam tapetę – oho, kot tu musiał być! W sumie co się dziwić, wszak jestem w mieszkaniu wiedźmy, a wiedźma kota mieć musi. No bo co to za czarownica bez futrzaka!
Uradowana rozwiązaniem zagadki, spoglądam pytająco na wiedźmę. Ta odrywa wreszcie wzrok od kanapy i patrzy na mnie jak na wariatkę, co nieco peszy. Nie kot…? Ale przecież to jest zupełnie podobne do kota… postrzępić kanapę albo tapetę. Jest tu gdzieś kot?
Ostatnie pytanie wypowiadam na głos. Czarownica nie odpowiada, wychodzi. Wraca wkrótce z rolką pomarańczowego papieru toaletowego marki Frotto. Ki diabeł…?
Masz kota, wiedźmo?
Uznaję za stosowne powtórzyć moje pytanie, chcę usłyszeć odpowiedź, kto tak zniszczył tę kanapę i tapetę! No przecież nie pocięły się samodzielnie w akcie desperacji, że świat ich nie rozumie!
Nie zdążyłam dać ujścia mojej irytacji, bo w czarownicy zaszła jakaś zmiana. Patrzy teraz na firankę, pozaciąganą w wielu miejscach (no kot, jak nic!). Patrzy i patrzy, nic nie mówi, tylko ramiona pochyliła do przodu, jakby znienacka ktoś włożył jej coś ciężkiego na plecy, zwiesiła głowę i palcami mocno ścisnęła skronie.
Wiedźma nie ma już kota. Ale miała. Postrzępił jej, skurczybyk, tapetę, zniszczył kanapę i pozaciągał firanki. Poza tym zrzucił głośnik i stłukł wazon. Był u niej siedem miesięcy, pół roku z kawałkiem. Pół roku. I chyba się przywiązała…
Północ.
Wiedźma z ociąganiem kładzie się spać, ale sen uparcie nie chce przyjść. A może to ona boi się zasnąć? Bo gdy jutro wstanie, odruchowo otworzy drzwi i zawoła kota. Pójdzie do kuchni, a tam ścigać ją będą wzrokiem miska i kocia karma stojąca na półce. Otworzy lodówkę i spojrzy na nią mleko, które kupowała kotu. No przecież trzeba coś z tym zrobić, karmę wyrzucić, a miskę schować.
Siedzę obok łóżka, skrępowana, nie bardzo wiem co mówić, a bardzo chcę przecież zapytać, gdzie jest ten kot? Czy coś się z nim stało?
Czarownica pociąga nosem, rozgląda się za tą rolką papieru, którą ze sobą przyniosła. Sytuacja daleka jest od lirycznej. Księżyc nie świeci nastrojowo, wiedźma też cudownie piękna nie jest, w dodatku oczy jej podpuchły i nos się zaczerwienił od płaczu. Jakby tego było mało, zupełnie nieromantycznie trąbi w ten papier toaletowy.
Nie ma kota i wiedźma to wie. Gdy otworzy drzwi i zawoła, kot nie przyjdzie. Nasypie karmy do miski, ale nikt tego nie zje. Naleje mleka, ale nie będzie miał go kto wypić. Nie będzie już nikogo, kto mógłby postrzępić tapetę, kanapę i pozaciągać pazurami firanki. Od biedy mogłaby to wiedźma odwalić we własnym zakresie… ale nie bądźmy śmieszni.
Czarownica przewraca się na drugi bok, odruchowo wyciąga rękę, by sięgnąć kociego futerka. Teraz leży tam tylko pusta poduszka, która nie zamruczy, nie wyciągnie łapy, nie poliże wiedźmy po twarzy i nie przytuli się do jej boku.
Wiedźma nie ma już kota.
Milczę, bo co mogę powiedzieć? Chciałabym zapytać, co się teraz z czarownicą stanie, co ją czeka bez kota?
Co?

Bezrobocie.