Krew...Symbol życia.

Dopóki płynie w twoich żyłach,
wiesz, że wciąż trwasz. Kiedy umierasz, krzepnie, zatrzymuje bieg.
Dzięki temu, że krąży, twoje serce pracuje. Gdy przestanie ją
pompować,
odejdziesz z tego świata.
Kiedy krew sączy się z
rany, wypływ z twojego ciała, należy ją zatamować, abyś
przeżył. Jeśli stracisz zbyt wiele, uratować może cię tylko
obca krew, poprzez transfuzję, z ciała innego, żywego człowieka.
Kiedy upłynie cała - umierasz i już nic ci życia nie przywróci.

Kiedy rodzisz się, upuszczasz krew z
twojej matki. Wypływa z jej ciała wraz z wodami płodowymi, a potem
twoją, wyłaniającą się na światło dzienne główką.
Noworodek zawsze splamiony jest krwią położnicy. Skleja mu
maleńkie powieki i oblepia meszek na małej główce. Trzeba
obmyć go zaraz po narodzinach.

Twoje kobiety krwawią każdego
miesiąca z miejsc intymnych. Oznacza to, ni mniej, ni więcej, iż
dojrzały i zdolne są do wydania nowego życia. Gdy kobieta, u progu
starości, przestaje krwawić, musi pogodzić się z myślą, że
przejrzała i nie będzie już nigdy mogła powić nowego człowieka.

Są tacy, którzy spijają krew
z ciebie, człowieku, pod osłoną nocy. Bo krew to życie. Wysysają
je z ciebie, by samemu przetrwać.

Życie za życie. Takie jest odwieczne
prawo tego świata. “Krew to symbol życia”. Nie... to błędny
dobór słów. Krew nie jest tylko symbolem.

Symbol to coś statycznego, co ma
jedynie wyobrażać, uosabiać, materializować.

Z krwią i życiem tak nie jest. Krew
to samo życie, człowieku. Zapamiętaj to dobrze, krew to naprawdę
życie.