W blasku poranka
wyłoniła się z jaskini swej
jak rosa na płatku róży
z wiosennego nieba.

On stał w oczekiwaniu
rozjaśniła się twarz jego
z jej widokiem.

Wyciągnął dłoń
i czarną różę podał  
wpatrując się w jej oczy
jak w ocean bez dna.

Ona spokojne jezioro
on sztorm bijący fale.

Kwiat poranił jej palce,
lecz uśmiechnęła się
patrząc w zachwycie
czy to na różę
czy na niego...

Nie ma róży bez kolców
I nie ma kobiety bez mężczyzny...