"portret"

nie malowałam od lat
dłonie odwykły od precyzji
już nawet czarne litery tracą kształt

wyciągam zakurzone farby
i potargane pędzle
i ostatnie płótno wsunięte dotąd za szafę

zamykam oczy

rozlewam farby i zatapiam się w nich
bo dłonie odwykły od precyzji
malować mogę tylko sobą
każdym zmysłem i włóknem nerwowym

smak jest czerwony
zapach pomarańczowy węch niebieski
tęsknota jest żółta miłość zielona
a myśli czarne z odcieniem fioletu

maluję Twój portret siłą mojego umysłu
bo inaczej już nie umiem
a serce artystki nie chce patrzeć
na nieporadne linie zamiast Twej twarzy

zamykam oczy

blond kosmyki opadły na skórzaną kurtkę
a ja zatopiłam w nich palce
choć dłonie odwykły od precyzji
opuszkami odmalowałam każdy z mięśni
opalonej skóry skrytej pod granatem dżinsów
ramiona piersi uda łydki kilka blizn
cały jesteś na płótnie swego najidealniejszego portretu

grzywka niedbale zasłoniła
na wpół przymknięte oczy
niebieskie błyszczące niemal niewinne
a zawsze z wesołym błyskiem
miękkie usta szorstki zarost
przy uchu odcisk po oprawkach okularów

zamykam oczy

dłonie odwykły od precyzji
a jednak wciąż potrafią wędrować po Twoim ciele
znają każdy jego szczegół
jesteś szkicem do najpiękniejszego portretu

wyciągam rękę i chwytam mokrą od farby dłoń
wstajesz z płótna przytulasz mnie
plamisz ubranie barwami
czerwieni pomarańczu niebieskiego fioletu
dłonie odwykły od precyzji
i nie umiem malować tak jak Ty
lecz wciąż maluję Cię od nowa

zamykam oczy