Na początku była Akredytacja. A jeszcze wcześniej dzika ulewa, która dała się we znaki zarówno konwentowiczom (którym trochę nieprzyjemnie czekało się w strugach deszczu pod budynkiem), jak i organizatorom (którzy musieli gdzieś upchnąć ociekające wodą tłumy). Jeszcze wcześniej z kolei przybył do Poznania Jostein Siwy, został porwany przez Tess i dowieziony w jednym kawałku na ulicę Łozową, gdzie w dwóch budynkach na trzy dni zapanował skądinąd interesujący mikroklimat. Na Łozowej zaś na Tess i Josteina czekała już Wela, więc gdy reszta ekipy błądziła gdzieś po Wielkopolsce, tamta trójka mogła rozkoszować się Akredytacją. 

Niestety, Akredytacja była największą z wad Pyrkonu. Trwała o wiele za długo - ci szczęśliwcy, którzy zjawili się przed czasem, odstali w kolejce zaledwie [sic!] godzinę, ale później morze ludzi niemal wypełniło przestrzeń między budynkiem A a budynkiem B. Niektórzy próbowali wchodzić przez okno. O godzinie 16:00 konwent rozpoczął się - dla pustej sali. Wszyscy stali w kolejce, czasami nucąc sobie przeboje kabaretu Tey. Poznańskiego, skądinąd. W kolejce poznaliśmy Nixosa.

Schronieni przed deszczem konwentowicze.

Wela i Jostein Siwy

Zaakredytowani otrzymywali Informator, identyfikator, garść ulotek i... Opaskę. Jak się okazało po konwencie, dla niektórych jednostek Opaski były symbolem zniewolenia, zezwierzęcenia, upodlenia i ciekawi jesteśmy, czego jeszcze. Ekipa Efantastyki się z nimi nie zgadza. Opaski były świetne. Zwłaszcza ta Tesski, VIP-owska, bo mhrocznie czarna.