Dzikie Pola to jedna z najciekawszych
moim zdaniem, rodzimych gier fabularnych, osadzona w naszej własnej
ojczyźnie rodem z wieku siedemnastego. Klimat jest typowo swojski, a
jednocześnie zrozumiały chyba wyłącznie dla przedstawicieli
naszej nacji. Przeniesienie się w realia Rzeczypospolitej
Szlacheckiej w roli typowego warchoła i pijanicy okazuje się
naprawdę niezapomnianą przygodą.

Jeżeli zajazdy, ciągłe zwady o nic,
sąsiedzkie utarczki, szlacheckie awanturnicze uczty, walki na
stepach z Tatarami i Kozakami, sekretne misje i dworskie intrygi są
czymś co cię fascynuje – jest to niewątpliwie gra dla ciebie.
Ciekawą innowacją wplecioną w ten historyczny, niemal realny świat
jest dawno zapomniana magia, która tutaj pojawia się i
potrafi wiele zamieszać.

Gra cieszy się sporym
zainteresowaniem, jako że wśród polskich fantastów
mamy przecież całą rzeszę fascynatów tego okresu naszej
historii.

Niedawno pojawiła się edycja druga,
na całe szczęście zresztą, gdyż pierwszej wiele brakowało pod
względem grywalności. Twórcami nowego settingu są Jacek
Komuda (jako jedyny pozostały z pierwotnych autorów), Artur
Machlowski i Michał Mochocki.

Spośród mnogości gier
fabularnych, jakie mamy na rynku polskim, a nawet światowym, Dzikie
Pola odznaczają się przede wszystkim skrupulatnością opisów.
Czytając podręcznik wiele można nauczyć się o codzienności
opisywanego historycznego okresu na ziemiach polskich. Wiele miejsca
poświęcili autorzy staropolskim obyczajom, ubiorom, architekturze,
technice budownictwa, a nawet jadłu, trunkom i rasom koni. Mamy tu
więc nie tylko dbałe odtworzenie historyczne broni, uzbrojenia i
podstawowego ekwipunku, ale także kwestii bardziej przyziemnych,
prozaicznych, których znajomość i zgodność z wzorcami
buduje jednak unikalny klimat.

Na szczególną uwagę zasługuje
też bestiariusz, w którym opisane są zarówno postaci
rodem z ludowych legend (duchy, zjawy, upiory itd) ale także
zwierzyna, a nawet ludzie, których napotkanie przez naszych
bohaterów jest wielce prawdopodobne. Znajdą się tutaj więc
Żyd, Kozak, Tatar, ajak i hajduk czy cyrulik.

Pomocne przy tworzeniu ciekawych i
spójnych historycznie przygód są zamieszczone opisy
ważniejszych magnatów i charakterystyki najmożniejszych
rodów, spory spis nazwisk szlacheckich wraz z herbami,
słowniczek sentencji łacińskich (które nasi szlachcice mogą
włączyć do swojego codziennego słownika).

Magia, o której wspomniałam
wcześniej jest specyficzna. Znajdziemy tu czary, amulety i uroki,
noszące charakterystyczne znamiona tzw. “magii ludowej”.

Praktycznym pomysłem jest spisanie
przez autorów porad dla graczy i MG (zwanego tutaj Starostą
Gry).

Sam podręcznik również
odznacza się na tle wielu innych, przede wszystkim za sprawą języka
w jakim jest spisany. Stylizacja językowa mnie osobiście wprost
urzeka, a wszystko ocieka charakterystycznym humorem, skutecznie
uprzyjemniającym lekturę.

W porównaniu z edycją pierwszą,
druga odznacza się jeszcze jedną istotną cechą. Mianowicie błędy
mechaniki zostały poprawione, a ona sama stała się niezwykle
uproszczona. Świetnym pomysłem jest rezygnacja ze żmudnego i
czasochłonnego turlania kośćmi przy tworzeniu karty postaci.
Właściwie użycie jakichkolwiek istotnych mechanizmów
ogranicza się do prowadzenia walk. Te zaś opierają się w znacznej
mierze na taktyce i manewrach, co akurat jest zabiegiem bardzo
przemyślanym i moim zdaniem (mimo, że jestem zwolennikiem
upraszczania mechaniki najbardziej jak tylko jest to możliwe) działa
bardziej na korzyść niż niekorzyść, dodaje realizmu.Tym zaś,
którym i to wydaje się zbyt skomplikowane i niepotrzebne
autorzy zgotowali niespodziankę – alternatywną, jeszcze prostszą
wersję.

Tak więc, Panowie Szlachta – szable
w dłoń!