Nasz podręczny kurs RPG dla
początkujących posuwa się coraz dalej. Było już o tym, co to
właściwie jest gra fabularna, z czym się to je i z której
strony to ugryźć. Wiemy też jak poprowadzić ciekawą sesję, jak
można zaradzić nudzie i rutynie. Teraz pójdzmy więc o krok
dalej.

LARP – kolejna przydatna nazwa w
świecie role playów. A cóż to znowu za dziwactwo?
Spokojnie, już tłumaczę.

Live Action Role Playing jest po prostu
czymś w rodzaju inscenizacji znanych nam już standardowych gier
fabularnych (takich z kartami postaci i kośćmi). W tym przypadku
takie gadżety „stolikowe” nie będą nam potrzebne. Larp dąży
bowiem do odejścia od mechaniki, szczytwnych ram narracji, boskiej
wszechwładzy Mistrza Gry i tym podobnych, często w wyniku
nadużywania utrudniających dobrą zabawę, czynników. Tutaj
liczy się głównie „bycie” daną postacią, w danym
świecie i sytuacji.

Gry „na żywo”, najczęściej w
odpowiedniej scenografii, strojach i z rekwizytami, łatwo wprowadzi
nas w klimat i ułatwi przeżycie prawdziwej przygody. Jak wiadomo,
łatwiej nam poczuć, że np. uciekamy ciemnym korytarzem, przed
zdziczałą bestią, rządną naszej krwi, gdy naprawdę biegniemy
nieoświetlonym korytarzem i naprawdę ktoś nas goni, niż gdy tylko
o tym mówimy.

Larp zdecydowanie nie jest jednak
zabawą dla graczy, którym zależy głównie na rąbaniu
potworów, pokonywaniu przeciwników i zdobywaniem
kolejnych kropek przy umiejętnościach. Jest to świetna zabawa, dla
graczy -aktorów, którzy dużą wagę przywiązują do
narracji i odgrywania postaci, potrafiąćć nastawić sięna
„przeżywanie”, nie tylko „zdobywanie”.

Wrażenie wynoszone z takiej formy gry
są jednak tożsame z wkładem jaki trzeba z siebie wykrzesać.
Wiadomo przecież, że wszystko co ma być dobre, musi być
dopracowane. Larp wymaga więcej zarówno nakładu pracy przy
przygotowaniu, jak i lepszej gry aktorskiej (postać nie tylko ma
potrafić radzić sobie w sytuacjach zagrożenia, ale być też
dobrze odegrana w zwykłych, błahych szczegółach) oraz
zaangażowania emocjonalnego.

Między rpg a larpem są także inne
różnice, tkwiące w bardzo istotnych szczegółach.
Przede wszystkim w grze “na żywo” nie ma kogoś takiego jak
wszechobecny i wszechwiedzący Mistrz Gry. Rolę prowadzących pełnią
narratorzy (zazwyczaj kilku, zwłaszcza przy większej liczbie
graczy). Ich funkcja jest najczęściej tylko pomocnicza, a graczom
pozostawia się o wiele większą swobodę działania i wpływu na
kreację rzeczywistości.

Opisów narracyjnych jest również
znacznie mniej. W miarę możliwości zastępowane są one
rekwizytami i scenografią. Nie potrzeba przecież opowiadać o tym,
co gracz widzi własnymi oczyma. Zdecydowanie większy nacisk
kładziony jest na improwizację, niż sztywne trzymanie się
scenariusza (on może być tylko szkicem, ramą wydarzeń).

Walki ze względów
bezpieczeństwa również odsuwa się na drugi plan, ich liczbę
najlepiej zminimalizować, a jeśli już są konieczne, powinny
rozgrywać się na zasadzie tzw. “bezdotykowej”. Jednym słowem
ciosy muszą być jedynie markowane, czego organizatorzy winni są
dopilnować i wymagać kategorycznie, a gracze oczywiście,
przestregać.

W sposobie organizacji i przebiegu
larpa największa znaczenie ma jego rozmiar, czyli po prostu liczba
graczy. Równie dobrze w rozgrywce takiego typu mogą brać
udział 3-4 osoby, jak i o wiele więcej. Największe larpy,
organizowane z założenia, jako imprezy masowe, osiągają nawet
kilkudziesięciu do stu graczy. Do tak wielkich przedsięwzięć
potrzeba, ma się rozumieć, fachowej, profesjonalnej organizacji.
Duże larpy różnią się od tych mniejszych głównie
faktem, że praktycznie nie pojawiają się w nich bohaterowie
niezależni. Wszystkie postacie ważne dla fabuły odgrywane są
przez uczestników-graczy. Wiąże się to także z inną
jeszcze zmianą. Gracze nie tworzą tu postaci, tak jak w
standardowym, “stolikowym” rpg, ale przydzielane są im konkretne
role do odegrania.

Warto wspomnieć także o grach
terenowych, które od larpa różnią się zasadniczo
jedną rzeczą. Podczas gdy larp odbywa się w pomieszczeniu/budynku,
gra terenowa zawsze ma miejsce na wolnym powietrzu.