Śródziemie
to gra fabularna ściśle oparta na twórczości
Tolkiena, czego łatwo jest domyśleć się po tytule. Miłośnicy
pisarza i jego świata mają dzięki niej niepowtarzalną szansę
przeniesienia się do wymarzonego uniwersum. Jest to jednak w moim
mniemaniu jedyna zaleta gry.
Niestety mechanika
pozostawia wiele do życzenia, a dla wielu graczy, w tym mojej
własnej osoby, jest zupełnie niestrawna i nie do przebrnięcia.
Opiera się ona na niezliczonej ilości tabelek, połączonych
całkowicie nielogicznymi odniesieniami. Podręcznik napisany jest
tak chaotycznie, że aby znależć konkretną, interesującą nas w
danej chwili wiadomość, trzeba odrywać się całkowicie od gry i
przez dobre pół godziny w tę i we wtę wertować makulaturę.
Podjęcie każdej, najdrobniejszej akcji, w zamyśle twórców
systemu, wymaga odniesienia się do tabel i schematów. Ponad
to gra zwyczajnie stresuje, zginąć bowiem można praktycznie
podczas każdej czynności. Występuje tu swoista paranoja. Jak
inaczej nazwać można istnienie tabel dosłownie na wszystko?
Cóż...jeśli mam sprawdzać koniecznie za każdym razem, czy
po wyjściu z karczmy nie spadło mi coś na głowę, a podczas picia
piwa nie spadłam ze stołka, wolę już w ogóle darować
sobie grę.

Jednym słowem: system praktycznie
niegrywalny. Jedyną możliwścią jest wyrzucenie podręcznika do
śmieci i przejście na całkowity, pozbawiony jakichkolwiek pisanych
czy umownych zasad storytelling. W takim wypadku jednak samo
istnienie Śródziemia jako systemu jest bezcelowe. Wystarczy
przecież przeczytać wnikliwie i znać w stopniu zadawalającym
dzieła Tolkiena i już można opowiedzieć sobie historię dziejącą
się w tym świecie.