Polski system fabularny w konwencji
dark fantasy. Klimat gry nspirowany jest piętnastowieczną Europą.
Świat zwany Dominium ogarnięty jest wojną, życie toczy się w
nieustannym strachu, pośród szczęku oręża i lamentu.
Zarówno w państwach leżących na terenie Dominium, jak i w
dalekim Valdorze pełnym pogańskich księstw i królestw.

Istotną rolę w realiach świata
odgrywa religia – monoteizm. Spotykamy tu całą rzeszę
misjonarzy, księży i inkwizytorów. Płoną stosy, w wiecznym
ruchu są rozmaite narzędzia tortur, kaci nie próżnują.
Zabobon i pogaństwo należy tępić z pełną zapalczywością.
Wojna z Valdorem toczy się na tle między innymi religijnym, jest
pewnym nawiązaniem do znanych z naszej historii wypraw krzyżowych.

Wrogi Valdor jest to krainy podległa
ciemnym mocom. Zamieszkują ją między innymi elfy i krasnoludy –
tamtejsi poganie, przez mieszkańców Dominium postrzegani jako
istoty z gruntu złe.
Świetna do gier w klimacie intrygi i
spisków dworskich. Magia, którą owa kraina jest
przepełniona, przez władze Dominium nie jest tolerowana.
Historia,
geografia i sytuacja polityczno – społeczna jest bardzo dobrze
opracowana, przez co gra bardzo wiele zyskuje.

Na uwagę zasługuje pewne ciekawe
ograniczenie w tworzeniu postaci. Gracze wcielają się w
podstarzałych szlachciców. Są to ludzie “po przejściach”
ciężko doświadczoni przez los, wykolejeńcy życiowi, wciąż
wspominający dawną świetność,którą utracili,
jednocześnie próbujący podnieść się po upadku. Osobiście
uważam, że wprowadzenie takiego wymogu jest interesujące i warto
spróbować się do niego dostotsować, z pewnością rozwija
umiejętności aktorskie graczy i działa korzystnie na naukę pokory
i elastyczności. Taki dobór postaci wpływa też pozytywnie
na ich wnikliwszą psychologizację, nie tylko oparcie gry na
umiejętnościach i cechach “tabelkowych”.

Ponieważ Monastyr jest naszym rodzimym
systemem, podręcznikom nie można zarzucić “nieliterackości”,
napisane zostały bardzo przyzwoitą polszczyzną, co jest jednym z
największych atutów. W efekcie nie czyta się tego z
przymusu, jako podręcznik właśnie, ale z chęcią poznaje się
przedstawiony świat.

Główną wadą jest niespójność
mechaniki, która miejscami sprawia wrażenie nie do końca
logicznej. Zdecydowanie przydałoby się ją dopracować.
Storytellerów z pewnością ucieszy informacja, że przy
odrobinie zdrowego rozsądku ze strony wszystkich uczestników
gry da się ją po prostu zredukować do minimum. Z kolei zwolennicy
obliczeń, wyliczeń i schematów, mogą już zacząć się
wściekać i pisać petycje o usprawnienie mechanizmów gry.
Ponad to dodam, że Monastyr doskonale nadaje się do Larp'ów,
z czego moim zdaniem warto korzystać.