Neuroshima jest polską,
postapokaliptyczną grą fabularną. Akcja rozgrywa się w świecie
alternatywnej, niedalekiej przyszłości, który swoim klimatem
przywodzi na myśl komputerową grę Fallout.

Uniwersum to totalnie wyniszczone
zostało okrutną i brutalną wojną, trwającą trzydzieści lat.
Niedobitki ocalałej ludzkości nadal walczą o przetrwanie. “Tym
Złym” jest tutaj Moloch, istota powstała w wyniku buntu maszyn.
Jego sługi, z którymi przychodzi walczyć ludziom to
“ożywione” wojenne machiny i mutanci. Na takich przeciwników
nikt nie był przygotowany, wojna jest więc niezwykle krwawa, a
każdego kolejnego dnia zostawia za sobą zgliszcza i sieje
spustoszenie.

Gra dopracowana jest pod względem
geograficznym, co owocuje dużym polem do popisu przy tworzeniu
zróżnicowanych i ciekawych scenariuszy przygód. Drugim
ważnym atutem Neuroshimy jest klimat. Z czystym sumieniem stwierdzić
muszę, że daje ogromne możliwości budowania nastroju i
popisywania się kunsztem opisów. Ponad to w samym podręczniku
miejsca akcji opisane są wnikliwie, pięknym językiem i w sposób
silnie oddziałujący na wyobraźnię. Z historią świata jest już
gorzej, autorzy poświęcili jej o wiele mniej uwagi.

Mechanika jest natomiast oryginalna,
jednak zdecydowanie za bardzo skomplikowana. Konieczność zbyt dużej
dawki dość ciężkich oliczeń zakłóca tępo (które
przy tego typu konwencji powinno być w miarę szybkie) i płynność
gry, psuje ten dobrze zbudowany klimat, który chwaliłam
wcześniej.

Do ciekawych pomysłów
zaliczyłabym losowy dobór postaci (spore ograniczenie, ale za
to uczy elastyczności i kreatywności), płacenie za dodatkowe plusy
w cechach czy otrzymywanie “rekompensaty” pieniężnej za
rezygnacje z innych przywilejów. Powszechne funkcjonowanie
mutacji i chorób, mogących łatwo dopaść graczy, dodaje
dreszczyku emocji i urozmaica grę (choć skutecznie uprzykrza życie
graczom).

Gra zdecydowanie bardziej nadaje się
dla fanów rąbanki i ludzi czynu, których nie
interesuje otoczka psychologiczna. Nie ma tu też miejsca na
personalne, wnikliwe podejście do prowadzenia postaci ani
przemycenie “osobistych problemów” bohatera. Z zasady
nastawiona jest na dobrą zabawę i przygodę.