Aby uniknąć wszelkich niedomówień,
nieścisłości i ewentualnych zażaleń, z góry zaznaczam,
artykuł ten traktuje tylko o Starym Świecie Mroku, czyli jedynym,
kompletnym wydanym w polskiej wersji językowej. Nowego Świata Mroku
absolutnie nie dotyczy, z powodu niedoedukowania się autorki czyli
mnie, co wynika z faktu, iż zdecydowanie nie jestem aż tak
obcojęzyczną istotą – pozycje dłuższe niż 5 stron druku
czytuję wyłącznie w języku rodzimym.

Świat Mroku (World of Darkness) to dość specyficzny
świat, często określany jako “gothic-punkowy”, sprawiający
pozorne wrażenie naszej rzeczywistości. Jest to pewien rodzaj
rzeczywistości alternatywnej, w której znajdziemy wszystko,
co znamy z realnego świata, w jakim żyjemy, z jedną
“drobną”różnicą. Istnieją tu mianowicie istoty,
nazwijmy to “nadprzyrodzone” - wampiry, magowie, wilkołaki,
zazwyczaj prowadzące normalne życie pośród społeczeństwa,
nie odróżniające się zanadto w tłumie (wyjątkiem mogą tu
być niektóre klany wampirów). Cieszy się w Polsce
dużą rzeszą zagorzałych fanów. Dzieli się on na trzy
najważniejsze systemy, które omawiać należy z osobna,
traktując zarówno jako całość, jak i indywidualnie.

I - Wampir: Maskarada

Gracz wciela się w rolę wampira. Z
tym, że wampir nie jest to drapieżna bestia, z perwersyjną
rozkoszą mordująca wszystko na swej drodze, ale potężną istotą,
dysponującą mocami nie dostępnymi dla ludzi, próbującą
zachować resztki człowieczeństwa, jakie w nim pozostały. Pod
względem psychologii, wampiry Świata Mroku, we mnie osobiście
budzą skojarzenia z bohaterami Anne Rice. Ich społeczność jest
jednak w ciekawy sposób zróżnicowana. Wampiry dzielą
się na liczne klany, zazwyczaj zrzeszają się w sektach (Camarilla,
Sabat), posiadają własną,dobrze dopracowaną i rozbudowaną
historię, mitologię (opartą o coś w rodzaju świętej księgi -
tzw. Księgę Nod), rytuały i tradycje.
Generalnie akcja dzieje
się w czasach współczesnych, w realiach Stanów
Zjednoczonych i Europy, dzięki kilku bardzo użytecznym dodatkom,
istnieje jednak możliwość zagrania w czasach średniowiecznych lub
w rejonach Dalekiego Wschodu.

Wilkołak: Apokalipsa

Gracz wciela się w postać wilkołaka. Żyją one w tzw.
watahach. Ich kultura inspirowana jest w pewnym stopniu
północnoamerykańskimi Indianami. Cała ich działalność
kręci się wokół obrony Gai (Matki Ziemi), przed niszczącym
wpływem tzw. Dzikuna. Wyżej wspomniane wampiry są natomiast ich
odwiecznymi wrogami. W wielkim uproszczeniu możnaby typowego
wilkołaka porównać do czegoś pomiędzy Indianinem, a
wojującym ekologiem. Ciekawym urozmaiceniem jest wprowadzenie świata
alternatywnego (do Świata Mroku, w którym rozgrywa się
akcja) – Umbry. Jest to coś w rodzaju krainy duchów (tu też
należy upatrywać swoistego nawiązania do kultury i wierzeń Indian
– zauważa się sporo analogię z Manitau, które posiada
każda osoba, część natury i przedmiot), do której
wilkołaki mają dostęp.

Mag: Wstąpienie

Tutaj dla odmiany gra się postaciami
Magów, okultystów. System magii jest tu interesujący i
oryginalny. Moce maga właściwie ogranicza wyłącznie jego własna
wyobraźnia. Gdy jednak rzuca czar, pojawia się Paradoks, tym
większy im bardziej mag zakłócił realność świata.
Paradoks ów polegać może generalnie na wszystkim co dziwne,
irracjonalne i niezgodne z prawami fizyki – i tu liczyć należy na
inwencję twórczą Mistrza Gry.

Mechanika całego Świata Mroku jest
maksymalnie uproszczona, w zasadzie można uznać go za system typowo
storytellingowy. Pokuszę się też o twierdzenie, że jest to system
o wiele bardziej wymagający od graczy niż MG. Ogromny wpływ na
jakość rozgrywki ma sztuka odgrywania postaci, umiejętne oddanie
psychologicznej strony swojego bohatera, wykazanie się empatią,
talentem aktorskim i dojrzałością. Tylko jeśli te warunki będą
spełnieone, według mnie, gra staje się naprawdę ciekawa.