Trudno zrobić dobry film o zombie. Jeszcze trudniej zrobić dobrą komedię o zombie. Natomiast żeby zrobić komedię romantyczną z elementami dramatu, krytyką konsumpcjonizmu i zombie w roli głównej, trzeba być chyba wariatem. Albo Anglikiem. 

Shaun może bez ogródek powiedzieć o sobie, że jest łamagą, nie potrafiącym niczym zająć się na poważnie. Dziewczyna, nie mogąc pogodzić się z małym zainteresowaniem jej osobą, puszcza go w kanał; ojczym, którego nie cierpi, zaprasza go, by odwiedził matkę, a współlokator mieszkania coraz mocniej naciska go, aby pozbył się z domu swojego najlepszego kumpla, który jest pośrednią (a może i bezpośrednią) przyczyną jego kłopotów, i do którego najtrafniej pasowałoby określenie „pieprzony pasożyt”. Wtedy jednak Shaun postanawia odmienić swoje życie i pokazać wszystkim (a zwłaszcza swojej dziewczynie, obecnie byłej) że potrafi być odpowiedzialny. Inwazja zombie jest okazją ku temu idealną.

Powiem szczerze, gdy pierwszy raz włączyłem Wysyp żywych trupów, byłem nastawiony na kolejną produkcje Romero, albo jemu podobnych. Jakież więc było moje zdziwienie, gdy okazało się, że mam do czynienia z komedią, pełną typowego, zgryźliwego, angielskiego humoru (którego wielu nie trawi).

Simonowi Pegg’owi i Nickowi Frostowi (znanych głównie z ich późniejszego, wielkiego hitu – Hot Fuzz) udała się rzecz teoretycznie niemożliwa: zdołali połączyć niemalże typową, romantyczną komedię z kinem zombie, czerpiącym garściami z klasycznych filmów Romero. Wynikiem tego jest obraz, który z jednej strony opowiada rzewną momentami historię miłosną, ze szczyptą dramatu (motyw z rodzicami zmienionymi w zombie), która jednak ani na moment nie pozbywa się typowo angielskiego humoru, z drugiej natomiast – w subtelny sposób wyśmiewa konsumpcyjny styl życia, komercjalizację i amerykańskie podejście do życia.

Gdybym miał zdecydować, do jakiego filmu najbliżej obrazowi Pegga, byłby to Świt żywych trupów – podobnie jak tam, w Wysypie… ostrze krytyki wymierzone jest w masowego, szarego everymana, napędzającego spiralę konsumpcji. Różnica polega na tym, że o ile Romero był ograniczony przez ramy horroru, dzieło anglików takich ograniczeń nie ma, co skutkuje totalnym wyśmianiem materializmu klasy średniej: już podczas wprowadzenia możemy podziwiać pracowników hipermarketu harujących niczym automaty, a także skate’o-dreso-młodzieżowy element, podrygujący w rytm muzyki niczym świeże, żywe trupki. W dalszej części filmu możemy też zobaczyć dwukrotnie wypad bohatera do sklepu, przy czym za drugim razem nie zauważa, że wszyscy zamienili się w zombie. A o końcówce mówić nie będę – w każdym razie jest diabelnie złośliwa w stosunku do Amerykanów.

Zdaję sobie sprawę, że niektórych film odrzuci choćby swoim humorem. Co by nie mówić – jest on na wskroś angielski i nie każdy zaakceptuje ten fakt. Trudno jednak nie uśmiechnąć się, słuchając bardzo fajnych dialogów, popartych dodatkowo naprawdę dobrą grą aktorską (zwłaszcza Pegg jest świetny w roli Sahuna), podlanych odpowiednio dopasowana muzyką, która także włączona zostaje do budowania absurdalności w filmie (gdy podczas ataku zombie nagle z szafy grającej leci Queen, słowa piosenki „you make me live” nabierają nowego znaczenia). Zresztą, co ja będę mówił… zdecydowanie polecam ten film, nie tylko fanom zombie, ale i dobrych komedii. Fakt, film nie dla każdego, ale moim zdaniem warto dać mu szansę.

Tytuł oryginalny: Shaun of the Dead
Tytuł polski: Wysyp żywych trupów

Produkcja:

Reżyseria: Edgar Wright
Scenariusz: Edgar Wright, Simon Pegg
Produkcja: Nira Park
Premiera: 2004
Czas trwania: 95 minut

Obsada:

Simon Pegg - Shaun
Kate Ashfield - Liz
Nick Frost - Ed
Lucy Davis - Dianne
Dylan Moran - David
Penelope Wilton - Barbara
Bill Nighy - Phillip
Peter Serafinowicz - Pete
Jessica Stevenson - Yvonne